ไปนั้น ความรู้สึกที่เด็กกำพร้าคนหนึ่งไม่ง่ายเลยกว่าจะมีคนใกล้ชิดแต่กลับต้องมาอยู่ลำพังอีกครั้งเช่นนั้น ทำให้เขารับไม่ได้จริงๆ
แต่ในช่วงเวลาสำคัญ ในส่วนลึกของจิตใจเย่เทียนเฉินได้สติกลับมา เป็นความรู้สึกที่สงบและบริสุทธิ์ทำให้เขาไม่เคลื่อนไหวบุ่มบ่ามแบบนั้นอีกต่อไป อ่อนโยนราวสายน้ำ ดูเหมือนเขาจะเห็นเงาของจางรั่วถง ร่างกายขาวนวลไร้ที่ติเช่นนั้นทำให้เขาไม่อาจคิดอกุศลและหยาบคายได้เลย
และเป็นตอนนี้เองที่เย่เทียนเฉินได้สติกลับมา ดูเหมือนจะไม่เจ็บปวดขนาดนั้นแล้วและเข้าใจว่า หากคนคนหนึ่งไม่สามารถเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดของตนอย่างกล้าหาญได้ก็จะทำได้เพียงจมอยู่ในความเจ็บปวดไปชั่วชีวิต ไม่สามารถเติบโตได้ ไม่อาจมีความสุขได้
ในช่วงเวลาสำคัญเย่เทียนเฉินพุ่งขึ้นไปยังท้องฟ้าเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ควรจะอยู่ในวิชาลวงตา ในตอนที่ปะทะกันจนเกิดประกายไฟนั้นเขาก็ใช้เวิชาสลับร่างซึ่งเป็นวิชาสายดินสลับกับตน ปิดบังซาโต้
เมื่อต้องประเชิญหน้ากับดาบทหารสไตล์ชิบะที่ปรากฏออกมารอบด้าน ปลายดาบอันแหลมคมชี้มาที่ตน เย่เทียนเฉินยังคงพูดด้วยรอยยิ้มบางเบา ในตอนนี้เขาสามารถรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งบริเวณอากาศเบื้องหน้าตน พลังการต่อสู้พุ่งทะยานถึงขีดสุด กระทั่งเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิแล้ว อย่างน้อยก็สามารถใช้พลังในขอบเขตจักรพรรดิได้ในช่วงเวลาสั้นๆ
ฟิ้ว!
ซาโต้จ้องมองอยู่เช่นนั้น ดาบทหารสไตล์ชิบะจำนวนนับร้อยต่างพุ่งเข้าไป หว
