งนี้เขามาด้วยตัวเองก็เพื่อขัดขวางกองกำลงช่วยเหลือของประเทศจีน และได้รับข้อมูลที่ประเทศชิบะต้องการ
“ปล่อยสาวงามก่อนเถอะ แบบนี้พวกเราจะได้คุยกันอย่างสุภาพบุรุษ!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
ซาโต้ชะงักไปเล็กน้อย มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา จากนั้นถึงกับปล่อยหานเจี๋ยไปจริงๆ มองหานเจี๋ยวิ่งไปข้างกายเย่เทียนเฉิน ดูเหมือนจะไม่กลัวว่าเย่เทียนเฉินและหานเจี๋ยจะหนีไปด้วยกันอย่างไรอย่างนั้น เย่เทียนเฉินก็มองซาโต้ด้วยสีหน้าหนักแน่น เขาสัมผัสได้ว่าผู้เฒ่าคนนี้แข็งแกร่งมาก เมื่อลงมือไม่รู้ว่าจะมีพลังอย่างไร มิฉะนั้นเขาคงไม่ปล่อยหานเจี๋ยออกมาง่ายๆ แบบนี้
พูดไปแล้วนั่นเป็นเพราะในสายตาของซาโต้ ต่อให้เขาจะปล่อยหานเจี๋ยไป ไม่ใช้คิดว่าหานเจี๋ยเป็นตัวประกัน หากต้องการฆ่าพวกเย่เทียนเฉินก็เป็นเรื่องง่ายดุจพลิกฝ่ามือ เขาไม่ได้เชื่อมั่นในตัวเองอย่างตาบอด แต่เขามีความสามารถแบบนี้จริงๆ
“เทียนเฉิน รีบไปรีบไป!” หานเจี๋ยวิ่งเหยาะมาข้างกายเย่เทียนเฉิน ดึงแขนเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้นด้วยความหวาดกลัว
“พวกเราไปไม่ได้หรอก ถ้าไม่ฆ่าตาแก่นี่ใครก็ไปไม่ได้” เย่เทียนเฉินจ้องดวงตาของซาโต้แล้วพูดขึ้น
หานเจี๋ยชะงักไป ดวงหน้าอันงดงามซีดขาวเล็กน้อย ชะงักไปทั้งร่าง ความจริงเธอไม่กล้าจินตนาการความแข็งแกร่งของซาโต้เลยและไม่เต็มใจจะย้อนนึกกลับไปด้วย เพียงแต่สิ่งเหล่านี้ยังคงปรากฏอยู่ในสมองของเธอ เธอจำได้อย่างชัดเจน ในตอนที่เธอและทหาร
