กส่งมาช่วยเหลือแข็งแกร่งมาก พวกแกอย่าได้ลำพองใจไป ฆ่าทหารหน่วยรบพิเศษคนอื่นซะ พวกเขามีความภูมิใจ คงไม่พูดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ เหลือผู้หญิงคนนั้นเอาไว้เป็นแต้มต่อก็พอ!” ซาโตพยักหน้าแล้วพูดขึ้น
“ไฮ่!”
ราชานักฆ่าทั้งสามคนที่เหลือแห่งสำนักโฮคุชินอิตโตริวต่างเดินออกมาจากเต็นท์ของซาโต้ ถึงแม้ซาโต้จะกำชับครั้งแล้วครั้งเล่าแต่พวกเขาก็ไม่เชื่อโดยเด็ดขาด บนโลกใบนี้จะมีคนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าซาโต้อยู่ด้วยหรือ ต้องทราบว่าซาโต้ไม่ได้ลงมือมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มีโอกาสลงมือแต่ไม่จำเป็นต้องลงมือ กล่าวให้ชัดเจนก็คือไม่ได้พบกับศัตรูที่ควรค่าแก่การต่อสู้เลยจึงมอบหมายให้พวกเขาจัดการก็พอแล้ว
ฟิ้ว!
ตู้ม!
พลั่ก!
ความเร็วของจางหลานก็ไม่ช้า ดูเหมือนจะไล่ตามเย่เทียนเฉินได้ทันในเวลาไม่นาน ในมือขวามีมีดเล่มหนึ่งโผล่ออกมา เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอย่างมากและลงมืออย่างดุดัน ใช้หนึ่งกระบวนท่าฆ่าหนึ่งคนเช่นเดียวกัน
“ฉันฆ่าไปเจ็ดคนแล้วเธอล่ะ?” เย่เทียนเฉินจงใจถามอย่างท้าทาย
“หกคน!” ในตอนที่จางหลานพูดคำนี้ก็ทำหน้าทะเล้นใส่เย่เทียนเฉิน จากนั้นจึงพุ่งเข้าไปยังมือสังหารชุดดำอีกคนหนึ่ง
เย่เทียนเฉินแย้มยิ้มเล็กน้อย ภายใต้สถานการณ์การต่อสู้อันดุเดือดนี้ยังสามารถคุยเล่นกับสาวงามได้อีก ช่างเป็นความสุขที่ไม่เลวเลยจริงๆ ส่วนจางหลานก็เป็นผู้หญิงที่แปลกมากจริงๆ ในเวลาแบบนี้กลับยังมีอารมณ์มาทำหน้าทะเล้นใส่เย่เทียนเฉินด้วยดู
