ซุกซนและน่ารักมาก
ตลอดทางเย่เทียนเฉินและจางหลานดูเหมือนจะฆ่าเปิดทางเข้าไปในหุบเขาหมอกทมิฬ เดินไปตามทางที่มีมือสังหารชุดดำพวกนั้นโผล่ออกมาขวางเอาไว้ ไม่ใช่เพราะฝีมือของพวกเขาไม่แข็งแกร่ง แต่เป็นเพราะไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึงว่าจะเจอกับคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงแปลกๆ ที่สวมเสื้อผ้าแบบคนเมืองแต่สวมรองเท้าบู๊ทแบบสูงคนนั้น เป็นผู้หญิงที่เป็นเหมือนมัจจุราชคนหนึ่ง แข็งแกร่งมาก
ในช่วงเวลาขณะนั้นเอง เบื้องหน้าของเย่เทียนเฉินและจางหลานเหลือมือสังหารชุดดำอยู่คนหนึ่ง มือสังหารชุดดำคนนั้นตกใจจนขาอ่อนแล้ว
จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่ายอดฝีมืออย่างพวกเขาจะถึงกับถูกคนฆ่าเหมือนหมูเหมือนหมา เมื่ออยู่ต่อหน้าเย่เทียนเฉินและจางหลานจึงไม่มีแรงแม้แต่จะตอบโต้เลยแม้แต่น้อย คนหนึ่งเป็นผู้หญิงแปลกๆ ที่สวมรองเท้าบู๊ท อีกคนเป็นผู้ชายแปลกๆ ที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลาแม้ในยามฆ่าคน นี่เป็นเรื่องผิดปกติในเส้นทางทั้งเบื้องหน้าเบื้องหลัง ไม่มีใครขวางได้
“พวกแกพวกแกทำให้ผู้อาวุโสซาโต้โกรธแล้วพวกแกต้องตายทุกคน…” มือสังหารชุดดำคนที่เหลือเอ่ยปากพูดอย่างดุดัน
“ถ้าหากฉันฆ่าเขาฉันก็จะฆ่าไปแปดคน เธอเพิ่งจะฆ่าไปหกคน ถ้าเธอฆ่าเขาถ้าอย่างนั้นพวกเราก็เสมอกันเจ็ดต่อเจ็ด…” เย่เทียนเฉินมองไปยังจางหลานแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
ฉึก! มีดในมือขวาของจางหลานพุ่งออกไป และสิ่งที่ทำให้ผู้คนคิดไม่ถึงก็คือถึงกับพุ่งไปทางเย่เทียนเฉิน
