ลับถูกศัตรูแทงทะลุจนปักติดกับต้นไม้ ต้องการให้เลือดไหลจนแห้งตาย ศัตรูแข็งแกร่งมาก แข็งแกร่งจนเกือบถึงขั้นวิปลาส
“แค่กๆ …อึก…”
อาไท่ลืมตาขึ้น คิดจะพูดแต่มุมปากกลับกระอักเลือดสดๆ ออกมาในทันที เย่เทียนเฉินรีบปิดบาดแผลบริเวณหน้าอกของเขาเอาไว้แล้วเอ่ยปากพูดว่า “พวกเราต้องการรู้ข้อมูล ต้องการไปช่วยคน คุณอย่าได้รีบร้อน ค่อยๆ พูด!”
อาไท่มองเย่เทียนเฉินครู่หนึ่งแล้วจึงสูดหายใจลึก เขารับรู้ได้ว่าตนเองไม่มีทางรอดแล้ว จะต้องตายแน่แล้ว แต่ในฐานะที่เป็นทหารคนหนึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการรายงานข้อมูลให้กับคนที่สามารถทำสำเร็จ นี่ถึงจะเป็นการปฎิบัติภารกิจได้สำเร็จและทำตามเป้าหมายได้ ในยุคนี้ไม่ใช่ยุคสมัยของวีรบุรุษเพียงคนเดียวแล้ว
“หัวหน้า เขา เขาไล่ตามไปโจมตี มีแค่เขาคนเดียว…พวกคุณรีบไป…สนับสนุนเขา…พวกเราถูกลอบโจมตีที่นี่…เป็นยอดฝีมือของสำนักดาบโฮคุชินอิตโตริว…แข็งแกร่ง…แข็งแกร่งมาก…” อาไท่กลั้นใจ ฝืนพูดออกมาด้วยร่างกายอันสั่นเทา
จินตนาการได้เลยว่า คนผู้หนึ่งที่บริเวณหน้าอกถูกดาบเล่มใหญ่ปักทะลุจนเลือดไหลออกมา ได้รับความเจ็บปวดมากขนาดไหนกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังพยายามฝืนความหวาดกลัวในความตายแล้วพูดออกมา น่านับถือจริงๆ อาไท่ได้แสดงส่วนที่แข็งแกร่งทรหดที่สุดของผู้เป็นทหารแห่งประเทศจีนออกมาแล้ว
“ทำไมถึงไม่ฟังคำสั่ง ทำไมถึงเข้ามาโดยพลการ?” ชางหลางขมวดคิ้วถาม เขาไม่ได้ตำหนิ แต่ต้องการรับรู้ให้แน่ชัดว่าเก
