ถานการณ์อันมืดมิดจึงไม่สามารถเดินทางไปยังป่าหมอกดำได้
“คืนนี้พวกเราอยู่ที่เมืองนี้คืนหนึ่ง พรุ่งนี้จะมีคนมารับพวกเรา ถึงตอนนั้นพวกเราก็ค่อยไปป่าหมอกดำ!” ชางหลางมองเฮลิคอปเตอร์ที่บินออกไปแล้วค่อยมองมาที่เย่เทียนเฉินก่อนจะพูดขึ้น
เย่เทียนเฉินมองไปยังเส้นทางเล็กๆ ของเมือง สิ่งที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงก็คือ เมืองเล็กๆ บริเวณชายแดนของยูนนานนี้มีด้านที่เต็มไปด้วยแสงสีแบบนี้ด้วย รู้สึกไม่เลวเลยจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านคาราโอเกะและบาร์ทั้งหลาย รวมกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างถนนพวกนั้นเป็นทิวทัศน์ที่ไม่เลวเลยจริงๆ ”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้พวกเราก็ไปเที่ยวเล่นกันสักหน่อยเถอะ!” เย่เทียนเฉินพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ชางหลางชะงักไป อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วพูดว่า “ไอ้หนู แกยังมีอารมณ์ไปเที่ยวอีกรึไง พักผ่อนให้ดีๆ ไปซะ พรุ่งนี้จะเข้าป่าหมอกดำแล้ว อาจจะมีการต่อสู้ถึงขั้นเป็นตายที่คิดไม่ถึงก็ได้!”
“ก่อนการต่อสู้ใหญ่ก็ต้องผ่อนคลายให้ดีถึงจะมีอารมณ์ไปสู้ ถ้าหากว่าคุณไม่ไปก็ไปหาโรงแรมนอนหลับพักผ่อนซะหน่อยเถอะ ส่งชื่อโรงแรมมาให้ผมทางข้อความก็พอแล้ว ผมจะไปดูสาวงามในเมืองเล็กๆ พวกนี้สักหน่อย!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
ในตอนที่ชางหลางยังไม่มีปฏิกิริยากลับมา เย่เทียนเฉินก็เดินไปยังบาร์แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลแล้ว ทำให้ชางหลางอับจนคำพูดจริงๆ ทำได้แต่สาปแช่งอยู่ในใจอย่างดุดันประโยคหนึ่งว่า “ไอ้หนูนี่ต้องติดโรคซ
