ียอดฝีมืออยู่ราวกับปุยเมฆแน่นอน
เย่เทียนเฉินเดินตามหลังชางหลางผ่านด่านตรวจแต่ละชั้นถึงสามารถเข้ามาที่ห้องทำงานของท่านผู้นำสูงสุดได้ ที่นี่ไม่ว่าใครจะเข้าออกก็ต้องผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวด ไม่มีใครสามารถผ่านเข้าไปได้โดยไม่ถูกขัดขวาง
“คุณท่าน ไม่พบกันนานเลย คิดถึงผมจะตายอยู่แล้วล่ะสิ!” เย่เทียนเฉินพบท่านผู้นำก็รีบพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกระตือรือร้นเต็มหน้า
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเย่เทียนเฉิน ชางหลางพลันรู้สึกเอือมระอา ท่านผู้นำสูงสุดเป็นผู้นำของประเทศ มีใครบ้างที่กล้าพูดกับเขาตามใจแบบนี้? เกรงว่าจะมีแค่เย่เทียนเฉินคนเดียวที่กล้าทำแบบนี้แล้ว
“ไม่ได้พบกันนานเลย นั่งลงเถอะ!” ท่านผู้นำพูดด้วยรอยยิ้มสบายๆ และใจดี
เย่เทียนเฉินพยักหน้าแล้วนั่งลง เมื่อเห็นท่านหยางที่อยู่ด้านข้างก็หัวเราะออกมาแล้วพูดขึ้นว่า “ท่านยังแข็งแรงดีหรือเปล่า!”
“ไอ้หนู ภายนอกฉันก็ไม่ได้ดูแก่ขนาดนั้นมั้ง?” หยางอี้พูดแล้วยิ้มอย่างจนใจ
เมื่อเห็นเย่เทียนเฉินนั่งลง ชางหลางก็ไปยืนอยู่ด้านข้าง คนที่นั่งอยู่ที่นี่มีทั้งท่านผู้นำสูงสุดและท่านหยาง เป็นคนที่มีอำนาจสูงสุดของประเทศ เกรงว่าจะมีน้อยคนที่สามารถนั่งได้อย่างสบายใจแบบนี้ ทั้งยังสามารถคุยเล่นได้โดยไม่เคร่งเครียดเลยแม้แต่น้อย แต่อย่างน้อยเย่เทียนเฉินก็นับว่าเป็นคนหนึ่ง
“คุณท่านทั้งคน ไม่รู้ว่าพวกคุณตามหาผมมีเรื่องอะไรเหรอครับ?”
ถึงแม้เย่เทียนเฉินจะพูดคุยกับผู้นำทั้งสองคนนี้อย
