ฉินเดินออกมาจากห้องน้ำ เห็นฉีหรูเสวี่ยประคองน้ำเปล่าแก้วหนึ่งเดินเข้ามา
“ปกติกินสปาเก็ตตี้ของฉันก็อิ่มพอแล้ว มีบางคนร้องเรียกให้เขากินบะหมี่ผัดซอส เป็นยังไงล่ะ? กินจนอ้วกเลยมั้ง?”อลิซพูดตอกกลับโดยไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย
“เป็นความผิดของสปาเก็ตตี้ของเธอนั่นแหละ!”
“เป็นความผิดของบะหมี่ผัดซอสเธอนั่นแหละ!”
เมื่อต้องเจอกับการทะเลาะกันของอลิซและฉีหรูเสวี่ย เย่เทียนเฉินก็ทำได้เพียงแขวนรอยยิ้มแห้งๆ ไว้บนใบหน้า ค่อยๆ เดินจากไปจากที่เดิม เขาควบคุมไม่อยู่แล้วจริงๆ ถ้าถูกผู้หญิงสองคนนี้ก่อกวนต่อไป เขาไม่บ้าก็ต้องเป็นโรคประสาทแล้ว
ในตอนนี้เอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเย่เทียนเฉินก็ดังขึ้น เมื่อดูก็เห็นว่าเป็นอู๋เสวี่ยโทรมา สิบสามจ้าวสวรรค์สู้กับคนของคุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิง ต่างได้รับบาดเจ็บในระดับที่แตกต่างกันไป หลังจากผ่านการรักษามาหนึ่งวัน ส่วนใหญ่ก็กลับไปที่คฤหาสน์แล้ว ดังนั้นสำหรับเย่เทียนเฉินแล้ว การโทรครั้งนี้คือการช่วยชีวิต เป็นวิธีที่ทำให้เย่เทียนเฉินสามารถสลัดพวกผู้หญิงทั้งสองคนนี้ไปได้อย่างดีที่สุด
“พวกเธอค่อยๆ ทะเลาะกันไปนะ ฉันออกไปประชุมก่อน!” เย่เทียนเฉินหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาแล้วพูดขึ้นพลางเดินออกไปข้างนอก
“ฉันไปกับนายด้วย!” ดูเหมือนว่าอลิซและฉีหรูเสวี่ยจะพูดขึ้นพร้อมกัน
แต่ในตอนที่พวกเธอพูดจบก็พบว่าเย่เทียนเฉินเปิดประตูบ้านเดินออกไปแล้ว
“หึ!”
ฉีหรูเสวี่ยและอลิซแค่นเสียงใส่อี
