ลิซกับฉีหรูเสวี่ยทะเลาะกันจนหน้าแดงหูแดง ส่วนเย่เชี่ยนเหวินยืนอยู่ระหว่างผู้หญิงทั้งสอง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ทำได้เพียงหัวเราะแห้งๆ เป็นบางครั้ง
“เทียนเฉิน ตัวออกมาแล้วเหรอ ทำไมไม่รอเค้าล่ะ ตัวนี้บ้าจริง บ้านของตัวไม่เลวเลย ในอนาคตเค้าอยากจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ จะต้องมีความสุขมากแน่!” อลิซเห็นเย่เทียนเฉินออกมาแล้วจึงรีบเดินไปข้างหน้า กอดแขนเย่เทียนเฉินเอาไว้แล้วพูดอย่างออดอ้อน
เย่เทียนเฉินรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว รีบสะบัดอลิซออก สะบัดมือของเธอออกแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “นี่เธออย่าพูดมั่วๆ ฉันกับเธอไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน อย่างมากก็นับเป็นเพื่อนกันเท่านั้น!”
“หึ เทียนเฉิน ฉันรู้อยู่แล้วว่าผู้หญิงคนนี้พูดเหลวไหล เธอเป็นใครมาพูดจาเหลวไหลที่นี่ เป็นยังไง ถูกเปิดโปงแล้วล่ะสิ ยังไม่ไปอีก?” ฉีหรูเสวี่ยได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉินก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจทันที แล้วหันไปพูดกับอลิซก่อนจะทำหน้ายู่ใส่
“เธอ…เธออย่ามาจับฉันแน่นขนาดนี้สิ พวกเธอสองคนเป็นอะไรไป? นี่มันห้าทุ่มกว่าแล้วยังมีอารมณ์มาทะเลาะกันอีก ไม่รู้ว่าหรือไงว่ามันรบกวนเพื่อนบ้าน? ไม่มีมารยาทกันเลยหรือไง?” เย่เทียนเฉินสะบัดมือของฉีหรูเสวี่ยออกด้วยเช่นกัน ตอนนี้เขาไม่ยืนอยู่ข้างใครอย่างชัดเจนด้วยกลัวว่าจะนำพาความวุ่นวายมา
“คืนนี้ฉันจะพักที่นี่!” อลิซนั่งลงบนโซฟา ทำท่าทางว่าต่อให้คุณไล่ยังไงฉันก็จะไม่ไปซะอย่าง
“ฉันไม่เคยเห็นคนหน้าหนาแบบเธอม
