าก่อนเลยจริงๆ เธออาศัยอะไรถึงกล้ามาอยู่ที่นี่?” ฉีหรูเสวี่ยมองไปยังอลิซแล้วเอ่ยถาม
“นายว่ายังไงล่ะ? ฉันเคยช่วยเหลือนายมาก่อน ไม่งั้นนายคงต้องเดินกลับมาแล้ว คงไม่ทำแบบนี้กับผู้มีพระคุณหรอกนะ?” อลิซมองเย่เทียนเฉินเจตนาชัดเจนมาก ฉันช่วยนาย นายก็ไม่สามารถไร้ไมตรีแบบนี้ได้
“เอาล่ะๆ แล้วแต่พวกเธอเลย คืนนี้ฉันนอนที่โซฟาก็พอแล้ว!” เย่เทียนเฉินรู้สึกรำคาญจริงๆ บางครั้งผู้หญิงก็วุ่นวายเกินไป โดยเฉพาะผู้หญิงสวยๆ และยิ่งเป็นตอนที่ผู้หญิงสองคนอยู่ด้วยกัน ถ้ามีผู้ชายที่รับไหวก็เป็นสัตว์ประหลาดแล้ว
เรื่องทั้งหมดก็คือ อลิซและฉีหรูเสวี่ยที่เป็นคนสวยเหนือระดับทะเลาะแย่งชิงกันอุตลุดอยู่นาน ในที่สุดผลก็คือ เพราะคำพูดคำเดียวของเย่เทียนเฉินตัดสินลงมา อลิซและฉีหรูเสวี่ยจึงอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ ส่วนเย่เทียนเฉินก็ทำได้เพียงนอนบนโซฟาที่ชั้นหนึ่งของคฤหาสน์ในตอนกลางคืนอย่างไม่ได้รับความยุติธรรม แน่นอนว่าอาจจะหลายคืน ไม่ใช่แค่คืนเดียว
การต่อสู้แย่งชิงของผู้หญิงสองคนก็จบลงเช่นนี้เอง ผลสิ้นสุดแบบนี้ อลิซก็เข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ด้วย ส่วนเย่เทียนเฉินก็ต้องนอนบนโซฟาแล้ว
หลัวเยี่ยนไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับการตัดสินใจเช่นนี้ของลูกชาย จะอย่างไรเธอก็หวังว่าลูกชายโตแล้ว มีเรื่องมากมายที่ตัดสินใจและจัดการเองจะดีที่สุด
ม่านราตรีกว้างใหญ่ดุจสายน้ำ เย่เทียนเฉินนอนล้มตัวลงบนโซฟาแต่ยังไม่ได้หลับ ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่
