รที่จะให้เขาลงมือด้วยตัวเอง!” มือสังหารร่างสูงฝืนยืนขึ้นมา ในปากมีเลือดสดๆ ไหลออกมาเป็นสาย หมัดนั้นของเย่เทียนเฉินเกือบจะทำให้หัวใจของเขาแหลกสลายไปแล้ว มือสังหารชุดดำคนนี้รับหมัดนี้ได้ เห็นได้ว่าเขาแข็งแกร่งมากจริงๆ
“ไม่เป็นไรไม่ใช่ว่าเขาต้องการให้พวกแกนำหัวของพี่หวังเจี๋ยทั้งสิบสองคนของฉันไปรึไง? ฉันคิดว่าตอนที่ฉันเอาหัวของพวกแกส่งกลับไปถึงเบื้องหน้าเขา เขาจะต้องดีใจมากแน่!”
เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยอ่อนข้อ โดยเฉพาะอย่างยิ่งศัตรูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ถ้าหากอ่อนข้อก็จะเป็นการทิ้งอุปสรรคในภายภาคหน้าเอาไว้ให้ตัวเอง เย่เทียนเฉินไม่ใช่คนที่กระหายเลือดแต่ก็ไม่ใช่คนมีเมตตาอะไร เขามีหลักการของตน คนที่สมควรฆ่าก็จำเป็นต้องฆ่า
ไหนเลยจะรู้ว่า ในตอนที่เย่เทียนเฉินเตรียมลงมือกำจัดมือสังหารทั้งสี่คนนี้และนำหัวของพวกมันส่งกลับไปให้คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิง จู่ๆ เขาจะขมวดคิ้วขึ้นมาโดยพลัน เดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่งแล้วยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองไป เบื้องหน้าเขามีหมอกโลหิตกลุ่มหนึ่งปรากฏออกมา เสียดแทงจมูกยิ่งนัก และมีกลิ่นอายของมัจจุราชเจือปนอยู่ด้วย ทุกที่ที่ผ่านไป แม้กระทั่งหินก็ยังกลายเป็นผุยผง น่าหวาดกลัวอย่างมาก
ฟู่ๆ มีเสียงลมพัดอันแปลกประหลาดดังขึ้นมา มือสังหารทั้งสี่คนนั้นเดิมทีก็เป็นคนที่มีความสามารถแข็งแกร่งอยู่แล้ว รวมกับที่มีอาวุธเทพอยู่ในมือ ต่อให้คู่ต่อสู้จะแข็งแกร่งเพีย
