งไรก็ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว เพราะว่านี่มากเพียงพอจะป้องกันตัวเองแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งสี่กลับเผยสีหน้าหวาดกลัวอย่างหาใดเปรียบออกมา เหมือนกับรู้ว่ามีสิ่งประหลาดอันใดที่กำลังเข้ามา
“แย่แล้วลูกพี่…ลูกพี่มาแล้ว…” มือสังหารร่างสูงตกใจจนพูดติดขัด
“ทะ ทำยังไงดี…” มือสังหารร่างเตี้ยก็พูดออกมาด้วยใบหน้าราวกับจะร้องไห้
เย่เทียนเฉินขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงไอสังหารอันเข้มข้น ต่อให้เป็นมือสังหารทั้งสี่คนที่อยู่เบื้องหน้าที่บนร่างของทั้งสี่สะสมไอสังหารอันนับไม่ถ้วนเอาไว้ แต่เมื่อรวมเข้าด้วยกันยังไม่อาจเทียบได้กับไอสังหารอันแข็งแกร่งที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างของผู้มาเยือนคนนี้
ยิ่งไปกว่านั้น สามารถทำให้มือสังหารชุดดำระดับสูงทั้งสี่คนนี้ตกใจจนมีสภาพแบบนี้ได้ ดูท่าทางผู้มาเยือนจะน่ากลัวมาก มีความสามารถที่ทำให้ผู้คนต้องหาดกลัวจนถึงกระดูก
“พี่ใหญ่…” อู๋เสวี่ยอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา
“พวกแกถอยไปให้หมด ฉันจัดการเอง!” เย่เทียนเฉินในตอนนี้พูดออกมาอย่างเคร่งเครียด
พวกอู๋เสวี่ยมองดูหมอกโลหิตกลุ่มนั้น ต่างรู้ว่าอันตรายอย่างยิ่ง เพียงแต่กลับไม่ได้ถอยไป พวกเขารู้ว่าหากพวกเขาพุ่งไปตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะช่วยพี่ใหญ่ไม่ได้ แต่ยังจะถ่วงแข้งถ่วงขาพี่ใหญ่อีกด้วย ตอนนี้วิธีการที่ดีที่สุดก็คือยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ให้เย่เทียนเฉินต้องแบ่งสมาธิมาปกป้องพวกเขา
“หึๆ กระทั่งเย่เทียนเฉินตัวเล็กๆ คนเดียวก็ยังกำจัดไม่ได้ พวกแกสี
