ป็นอาวุธของเขา ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะถูกของแบบนี้ห่อหุ้มไปทั้งร่าง ไม่มีใครเห็นหน้าที่แท้จริงของเขา ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
“กระทั่งลูกหวังเจี๋ยที่ติดตามกันมาหลายปีก็ยังฆ่าได้ แกไม่คิดว่าตัวเองจะโหดเหี้ยมเกินไปรึไง?” เย่เทียนเฉินขมวดคิ้วพูด
“หึ ลูกหวังเจี๋ย? พวกมันก็เป็นแค่สุนัขสี่ตัวเท่านั้นและเป็นสุนัขไร้ค่าไปแล้ว เหลือเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ไม่สู้ฆ่าพวกมันให้ตายเร็วหน่อยจะอย่างดีซะกว่า!” คนภายในหมอกโลหิตยังไม่ปรากฏตัวออกมาและไม่มีใครเห็นสภาพของเขา ได้ยินเพียงเสียงที่เหมือนปีศาจล่องลอยดังมา
“ถ้าหาแกฆ่าฉันไม่ได้ คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงก็จะไม่ปล่อยแกไป ถ้างั้นแกเตรียมหักคอตัวเองแล้วหรือยัง?” เย่เทียนเฉินถามอย่างเรียบเฉย
“ไม่ ภารกิจที่ฉันมาในวันนี้ ไม่ได้มาเพื่อฆ่าแก แต่มาเพื่อดูความสามารถของแก ฉันเชื่อฟังคำสั่งของคุณชายใหญ่ ถึงแม้ฉันจะทนไม่ไหวอยากต่อสู้กับแกสักครั้งก็ตาม!” คนในหมอกโลหิตพูดออกมาอย่างเย็นชา
“ถ้างั้นก็มาสู้กันซักตั้งเป็นไง ฉันก็ต้องการอยู่พอดี!” เย่เทียนเฉินพูดออกมาอย่างหนักแน่น เขารู้ว่าคนที่อยู่ในหมอกโลหิตคนนี้แข็งแกร่งมาก หากไม่ฆ่าเขาตอนนี้ เกรงว่าในวันข้างหน้าก็ยากจะมีโอกาสเช่นนี้อีก และจะกลายเป็นอุปสรรคในใจของตน
“แต่คุณชายใหญ่มีคำสั่งลงมาแล้ว ความจริงแกแข็งแรงมาก ฉันอยากจะฆ่าแกจริงๆ ฉันไม่ได้ลงมือฆ่าคนมาเกือบสิบปีแล้ว แกควรจะรู้สึกเป็นเกียรติ…” คนในหมอกโลหิ
