ลินตวนอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอย่างตกตะลึง
ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว สรรพสิ่งในระยะหมื่นเมตรอันตรธานหายไปจนสิ้น และทำให้ยอดฝีมือในขอบเขตนักรบราชันทั้งหมดถูกกระแทกจนปลิวออกไป นี่เป็นอนุภาพที่ยิ่งใหญ่ขนาดไหนกัน? ยิ่งไปกว่านั้นกระบี่ไท่อายังไม่อยู่ในการควบคุมของเสวี่ยโม๋เจียวอีกด้วย เย่เทียนเฉินเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สามารถใช้อำนาจทั้งหมดของดาบเจ็ดดาวออกมาได้ ไม่เช่นนั้นไม่รู้ว่าจะมีพลังทำลายล้างมากมายขนาดไหน เพียงแค่คิดก็ทำให้ผู้คนต้องหนาวสั่นแล้ว
ในตอนที่อู๋เสวี่ย หวังเจี๋ย หลินตวน และสมาชิกสิบสามจ้าวสวรรค์คนอื่นๆ หาเย่เทียนเฉินเจอนั้น ต่างก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกกังวลและเจ็บใจ
พบว่าเย่เทียนเฉินนอนจมกองเลือด มือขวายังกำดาบเจ็ดดาวเอาไว้ แต่มือทั้งสองบิดเบี้ยวจนผิดรูป เรียกได้ว่ากลายเป็นโคลนเหลวก็ยังได้ น่าอนาถจนไม่อยากมอง ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด สลบไปเรียบร้อยแล้ว
“เพื่อช่วยพวกเรา พี่ใหญ่ถึงกับฟันดาบเจ็ดดาวออกไปสุดแรงโดยไม่สนใจอาการบาดเจ็บของตัวเอง!” หลินตวนเดิมทีก็มีนิสัยเหมือนบัณฑิตอยู่แล้ว เมื่อเห็นพี่ใหญ่เย่เทียนเฉินมีสภาพแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอย่างสะท้อนใจ
“พวกเราจะต้องช่วยพี่ใหญ่ให้ได้ ยังมัวอึ้งอะไรกันอยู่อีก รีบพาพี่ใหญ่ไปส่งโรงพยาบาล!” อู๋เสวี่ยได้สติกลับมาก็หันไปตะโกนใส่สมาชิกสิบสามจ้าวสวรรค์ที่อยู่ด้านหลัง
“ไม่ได้ ส่งโรงพยาบาลก็ช่วยเขาไม่ได้…” หวังเจี๋ยส่าย
