นอย่างมาก ทำให้คนที่ได้เห็นอดไม่ได้จะสั่นสะท้าน เย็นยะเยือกไปถึงจิตวิญญาณ
ฮ่าๆ แกก็คือเย่เทียนเฉินงั้นเหรอ? ฉันไม่ยอมให้คนอื่นฆ่าแกหรอก เพราะคุณชายใหญ่มีคำสั่งลงมา ให้ตัดแขนขวาของแกกลับไปก่อน!”
“คุณชายใหญ่? คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงเหรอ?” เย่เทียนเฉินขมวดคิ้วถาม
ตอนนี้คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเย่เทียนเฉิน ซึ่งกระโดดลงมาจากด้านบนโรงงานรกร้างอย่างกะทันหัน ในมือขวามีดาบอยู่เล่มหนึ่ง เขาเป็นคนที่ฟันเถี่ยเป้าจนขาดเป็นสองท่อน เขาก็คือเสวี่ยโม่เจียว ลูกน้องที่คุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงส่งมา เขาเป็นคนหลังค่อมเหมือนกับคนชรา หน้าตาอัปลักษณ์ แต่เมื่อได้ยินเสียงของเขาก็รู้ว่าอายุไม่มาก อย่างมากก็ไม่เกินสี่สิบปี ดาบในมือขวาของเขาอาบยอมไปด้วยเลือดของเถี่ยเป้า และยังคงหยดลงมาไม่หยุด
“ถูกต้อง ถ้าคุณชายใหญ่ไม่ยอมให้แกตายก็ไม่มีใครกล้ามาทำให้แกตาย!” เสียงของเสวี่ยโม่เจียวแปลกมาก ให้ความรู้สึกไม่ชัดเจน
“งั้นเหรอ? เขาทนไม่ไหวถึงได้ลงมือแล้ว ฉันอยากจะเห็นจริงๆ ว่าเขาเป็นคนยังไงกันแน่?” เย่เทียนเฉินต้องการพบคุณชายใหญ่แห่งมหาวิทยาลัยหลงเถิงผู้ลึกลับคนนี้มาโดยตลอด และเรียกได้ว่าต้องการที่จะฆ่า คนคนนี้แข็งแกร่งเกินไปและอันตรายมากเกินไป ไม่กำจัดไม่ได้
“ซูด…รสชาติของเลือดนี้ไม่เลวเลย ฉันไม่ได้ดื่มเลือดคนมานานแล้ว…”
เสวี่ยโม่เจียวใช้ลิ้นเลียลงไปที่เลือดบนคมดาบ แล้วกลืนลงไป มีท่าทางโหดเหี้ยมวิปริต แล
