ร่งขนาดไหน อาชูร่าถึงได้ตายอยู่ในน้ำมือของแก!” ในน้ำเสียงของเถี่ยเป้าเต็มไปด้วยความสงสัยเขาไม่เชื่อว่าเย่เทียนเฉินจะแข็งแกร่งจนถึงกับฆ่าอาชูร่าได้
“ไม่ พูดให้ถูกต้องก็คืออาชูร่านั่งละสังขารไปด้วยตัวเอง เป็นการฆ่าตัวตาย ฉันไม่ได้เป็นคนฆ่าเขา ระหว่างฉันกับเขายังไม่รู้แพ้รู้ชนะ เขาแข็งแกร่งมาก เป็นอาวุโสที่ควรค่าแก่การนับถือคนหนึ่ง!” เย่เทียนเฉินยิ้มแล้วพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง
“แกเป็นศัตรูกับตระกูลโอวหยาง และยังทำให้ฉันไม่มีโอกาสได้สู้กับอาชูร่าอีกครั้ง ดังนั้นแกต้องตาย!” เถี่ยเป้าพูดอย่างเย็นชา
“ลองดูสักหน่อยก็แล้วกัน ฉันคิดว่าผลลัพธ์คงจะปรากฏขึ้นเร็วมาก สุดท้ายจะเป็นสิบสามราชาเสือดาวของแกแข็งแกร่ง หรือว่าจะเป็นสิบสามจ้าวสวรรค์ของฉันแข็งแกร่งกันแน่!” เย่เทียนเฉินพูดเสียงเย็น
“งั้นก็มาลองดูสักหน่อย!”
พูดจบเถี่ยเป้าก็หายไปจากบนหลังคาของโรงงานรกร้าง เดินลงมาเบื้องล่าง เย่เทียนเฉินเองก็เดินไปข้างหน้าพลางเด็ดใบหญ้าด้านข้างมาคาบเอาไว้ในปาก ท่าทางอันธพาลเป็นอย่างมาก ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้สึกถึงความแข็งแกร่งของเถี่ยเป้า แต่เขากำลังผ่อนคลายตัวเองไม่ให้เคร่งเครียด การต่อสู้กับอาชูร่าทำให้สองมือของเย่เทียนเฉินได้รับบาดเจ็บสาหัส ถึงแม้จะไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่จะมากจะน้อยก็ส่งผลกระทบอยู่บ้าง ดังนั้นการต่อสู้กับเถี่ยเป้านี้ เย่เทียนเฉินจะต้องมีอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน แต่มาถึงขั้นนี้แล้วเขาเองก็ไม่มีตัว
