งโง่งม
“ตระกูลเซวียนเยวี๋ยนของฉันเคยได้รับความอับอายแบบนี้เมื่อไหร่กัน? มีคนกล้ามาทำแบบนี้กับตระกูลเซวียนเยวี๋ยนของฉันเมื่อไหร่กัน? พวกเราส่งมือสังหารชุดดำออกไป แต่ก็พ่ายแพ้ ตอนนี้ถ้าส่งคนออกไปแล้วแพ้อีก ฉันคงเงยหน้าขึ้นไม่ได้แล้ว ดังนั้นครั้งนี้ฉันจะต้องล้างบางตระกูลเย่ให้ได้ ให้กลุ่มอำนาจทั้งหมดได้รู้ว่า ฉันเซวียนเยวี๋ยนเสวียนอวี่ยังไม่แก่!” เซวียนเยวี๋ยนเสวียนอวี่พูดถึงเรื่องฮึกเหิมก็ยืนขึ้นในทันที ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความโกรธอันยโสโอหัง
“พ่อครับ คะ ความหมายของพ่อก็คือ…” เซวียนเยวี๋ยนชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ถามด้วยดวงตาอันเปล่งประกาย
เซวียนเยวี๋ยนเสวียนอวี่ทอดถอนใจ จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง เขาคิดไม่ถึงว่าตระกูลเย่ซึ่งตกต่ำไปจนกลายเป็นตระกูลชั้นสามนานแล้ว และดูเหมือนว่าทุกคนจะคิดว่าจะเย่จะต้องตกต่ำลงเรื่อยๆ จนไม่อาจพลิกฐานะขึ้นมาได้ไปตลอดกาล ไหนเลยจะรู้ว่า เมื่อตระกูลเย่มาถึงยุคของเย่เทียนเฉิน จะเกิดสถานการณ์ที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึง ความอับอายและเศษสวะของตระกูล ในตอนนี้กลับกลายเป็นเสาหลักเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถฟื้นฟูครอบครัวได้ การตอบโต้ของเย่เทียนเฉินทำให้หลายคนพูดไม่ออก และทำให้กลุ่มอำนาจและตระกูลใหญ่จำนวนหนึ่งรู้สึกกดดัน จนต้องการกำจัดให้เร็ว
“ไปเรียกอาชูร่ามา!” เซวียนเยวี๋ยนเสวียนอวี่พูดอย่างเรียบเฉย
“ครับ…ทราบแล้วครับ!” เซวียนเยวี๋ยนชิวเห็นพ่อให้เขาไปเรียกอาชูร่ามา ทั้
