“เคล็ดวิชาพลังพิเศษสายพสุธาของแกป้องกันเอาไว้ไม่ได้แน่ มือขวาของแกจะถูกฉันตัดทิ้ง!” หวังเจี๋ยพูดออกมาอย่างโหดเหี้ยมและเชื่อมั่นในตัวเอง
เย่เทียนเฉินยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงยื่นมือขวาออกไป แผ่เป็นฝ่ามือหันไปทางหวังเจี๋ย ทุกคนที่เห็นก็ชะงักไป ไม่รู้ว่าเย่เทียนเฉินต้องการจะทำอะไรกันแน่ เมื่อเผชิญหน้ากับกระบวนท่าโจมตีที่แข็งแกร่งขนาดนี้ของหวังเจี๋ย ในตอนที่ยังไม่ได้ทำการโจมตีก็ทำให้ผู้คนต้องรู้สึกสั่นสะท้านแล้ว เมื่อดวลกับเคล็ดวิชาสังหารที่แข็งแกร่งเช่นนี้ หากไม่พยายามขัดขวางเต็มกำลัง ก็ต้องรีบหนีเอาชีวิตรอดอย่างรวดเร็ว มีเพียงสองตัวเลือกนี้เท่านั้น แต่เย่เทียนเฉินกลับไม่ทำสิ่งใดในตัวเลือกทั้งสองเลย ทำเพียงยืนอยู่ที่เดิมอย่างใจเย็น รอการโจมตีของหวังเจี๋ย
“ฉันยอมรับว่าแกแข็งแกร่งมาก แต่แกจะต้องจ่ายค่าตอบแทนกับความโอหังของแกออกมาแน่นอน!” หวังเจี๋ยพูดอย่างดุดัน
“กระบวนท่าที่เก้าแล้ว ยังเหลืออีกหนึ่งกระบวนท่า!” เย่เทียนเฉินมองไปที่ไหล่ของตน เมื่อครู่นี้ถูกหมัดอันรวดเร็วของหวังเจี๋ยเฉียดไป ทำให้มีบาดแผลลึกอยู่แผลหนึ่ง และยังคงเลือดไหลออกมาอยู่ อย่างไรก็ตามไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เขารู้สึกยินดีมาก ความสามารถของหวังเจี๋ยแข็งแกร่งมาก หากต้องการที่จะป้องกันกระบวนท่าโจมตีสิบกระบวนท่าของหวังเจี๋ยโดยอาศัยแค่มือขวาของตนก็เป็นเรื่องยากมาก จะอย่างไรตนก็ประมือผ่านไปได้เก้ากระบวนท่าแล้ว แต่กระ
