้วก็ต้องเชื่อฟังคำสั่งของเย่เทียนเฉิน
ความสามารถในการต่อสู้อันแข็งแกร่งที่เย่เทียนเฉินแสดงออกมาทำให้ยอดฝีมือเหล่านี้ต่างประหลาดใจอย่างหาใดเปรียบจริงๆ ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มคนหนึ่งที่เพิ่งจะอายุยี่สิบปีจะแข็งแกร่งขนาดนี้ได้ ถึงแม้ว่าในใจจะไม่พอใจ ไม่อยากถูกชายหนุ่มเช่นนี้ออกคำสั่ง แต่หลายคนก็ไม่กล้าลงมืออีก พวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งกว่าจางอู่เฉวียนและเติ้งซวงเท่าไหร่นัก อย่างไรก็ตาม ในใจหลายของใครหลายคนก็คิดถึงเรื่องเดียวกันขึ้นมา นั่นก็คือหวังเจี๋ยที่ปลีกตัวออกไปฉี่ยังไม่กลับมา คนคนนี้รับมือไม่ง่ายเลย บางทีหวังเจี๋ยอาจจะสามารถเอาชนะเย่เทียนเฉินได้ หรือบางทีอาจจะทำไม่ได้ ไม่ว่าใครก็ไม่รู้ แต่กลับเฝ้ารอเป็นอย่างมาก
“ไม่ต้องไป ก็แค่ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง อาศัยที่ตัวเองมีความสามารถนิดหน่อยก็กล้ามาสั่งนู่นสั่งนี่กับพวกเราแล้ว ไม่ดูซะบ้างว่าตัวเองเป็นยังไง!”
ในตอนนี้เอง ขณะที่จางอู่เฉวียนและเติ้งซวงเตรียมจะลุกขึ้นเดินไปร่วมในกองกำลัง น้ำเสียงไม่พอใจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ชายอายุไม่เกินสามสิบปีคนหนึ่ง สูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซ็นติเมตร สวมเสื้อลายพรางเช่นเดียวกับจางอู่เฉวียนและเติ้งซวง เดินมาทางเย่เทียนเฉินอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาทั้งสองมองไปยังเย่เทียนเฉิน ในนั้นเจือไปด้วยความไม่พอใจและความท้าทาย
เย่เทียนเฉินเองก็หันไปมองชายคนนี้เช่นกัน สัญชาตญาณของเขาบอกกับตนว่า ชายคนนี้แ
