“พี่ ถ้ามีความสามารถก็อย่าโผล่ออกมาตลอดไปเลยแล้วกัน หึ!” น้องสาวถีบประตูห้องนอนของเย่เทียนเฉินผู้เป็นพี่อย่างรุนแรงครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงทำแก้มป่องเดินลงมาจากชั้นสองด้วยความโกรธเคือง
เมื่อบ้านเย่มีฉีหรูเสวี่ยมาหา อาหารเช้าจึงอุดมสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เดิมทีหลัวเยี่ยนก็เป็นแม่บ้านคนหนึ่งอยู่แล้ว ทำอาหารได้อร่อยมาก ส่วนฉีหรูเสวี่ยก็ไม่ใช่คุณหนูสูงศักดิ์ที่ทำอะไรไม่เป็น เธอมีความชำนาญในการทำอาหารเป็นอย่างมาก จึงได้รับความเอ็นดูจากหลัวเยี่ยนอย่างลึกซึ้ง ดังนั้นอาหารเช้าที่ยกขึ้นโต๊ะของบ้านตระกูลเย่ซึ่งเกิดจากการร่วมมือกันทำของแม่ครัวมือฉมังทั้งสอง จึงอลังการขึ้นมาก หากเป็นเมื่อก่อนถ้าไม่ใช่นมก็ต้องเป็นไข่ ไม่เช่นนั้นก็เป็นบะหมี่ผัดซอส แต่วันนี้มีอาหารครบครัน
“แม่คะ พี่เขาจะเลวร้ายเกินไปแล้วจริงๆ แม่ดูสิ บิชองฟรีเซ่ของหนูท้องเสียจนน่าอนาถแล้ว ฮือๆ …”
เย่เชี่ยนเหวินอุ้มบิชองฟรีเซ่ออกมาอย่างน่าสงสาร เจ้าบิชองฟรีเซ่ที่เดิมทีก็ตัวเล็กอยู่แล้ว ตอนนี้ดูไม่ได้เลย ตัวเหลวเหมือนกับดินโคลนไม่มีชีวิตชีวาสักนิด ถ่ายท้องไปทั่วภายในบ้านสุนัขของมัน นั่นเป็นเพราะเมื่อคืนเย่เทียนเฉินต้องการจะหาวิธีทดสอบจึงได้นำแตงโมเย็นๆ ให้บิชองฟรีเซ่กิน ทำให้มันท้องเสีย กินอะไรไม่ได้
“เอาล่ะ รีบวางมันกลับไปเถอะ อีกสักครู่ก็ไม่เป็นไรแล้ว รอพี่ชายของลูกลงมาก่อนแม่จะพูดกับเขาเอง!” หลัวเยี่ยนพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
“น้องเชี่ยนเหว
