ละเจียงเวยเป็นหรือตาย แต่มือสังหารชั้นยอดทั้งสองคนนี้ตายไปแล้วโดยสิ้นเชิง เลือดสดๆ ไหลเต็มพื้น ดูแล้วทำให้พวกเขาศีรษะชาวาบ
เย่เทียนเฉินไม่ได้พูดอะไรอีกแม้แต่ประโยคเดียว สิ่งที่เขาควรจะพูดก็พูดออกไปหมดแล้ว เมื่อเจอกับการด่าว่าของหวังป๋อและเจียงเวยเขาก็ตอบโต้ไปแล้ว กระทั่งไป๋อู่เองก็ไม่ได้มีความรู้สึกดังพี่น้องเหมือนในวันวานกับเขาอีกต่อไป เขาเมตตาและรักษาสัจจะจนถึงที่สุด แต่ในเมื่อไป๋อู่กลายเป็นคนโหดเหี้ยมและไม่คิดถึงฐานะของพี่น้องในอดีตแม้แต่น้อย แล้วทำไมเขาต้องยืนกรานด้วยล่ะ? ตอนนี้ก็เหลือเพียงแต่ทำให้ได้รู้ข้อมูลที่เขาต้องการ แน่นอนว่าต้องอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่ไป๋อู่เต็มใจ หากไม่เต็มใจก็คงทำได้เพียงลงมือเท่านั้น ต้องสยบด้วยวิธีการรุนแรง
ไป๋อู่ใบหน้าซีดขาว จ้องมองไปยังเย่เทียนเฉินด้วยร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยทำให้ใครตายมาก่อน เมื่อได้เป็นนายท่านรองของพรรคคุณชาย ไป๋อู่ย่อมต้องฆ่าคนมาไม่น้อย แต่คนเหล่านั้นเขาไม่ได้เป็นคนฆ่าเอง เป็นลูกน้องที่ลงมือให้ แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่เคยเผชิญหน้ากับความตายอย่างแท้จริง ตอนนี้เมื่อได้พบเย่เทียนเฉินฑีฆาบอดี้การ์ดทั้งสองของเขาโดยไม่ไว้ไมตรีเลยแม้แต่น้อย ในใจก็รู้สึกสั่นสะท้าน ที่สำคัญก็คือความกล้าหาญดุดันของเย่เทียนเฉินทำให้เขารู้สึกว่า ตอนที่จะฆ่าเขาเย่เทียนเฉินเองก็คงแข็งกร้าวเช่นนี้เหมือนกัน
“แก…แกจะฆ่าฉันหรือ?” ไป๋อู่ถามด้วยน้ำเส
