ล้ว เย่เทียนเฉินก็นั่งลงบนโซฟา หยิบซิก้าบนโต๊ะกาแฟขึ้นมาจุดสูบ ในขณะเดียวกันก็รินเหล้า เตรียมจะฟังไป๋อู่พูด คงจะมีข้อมูลไม่น้อยเลยทีเดียว
“จะพูดหรือเปล่า?” เย่เทียนเฉินถามด้วยรอยยิ้ม
“เรื่องเมื่อปีนั้น…เรื่องเมื่อปีนั้น ความจริงฉันวางยาในกาแฟที่ให้แกดื่ม จากนั้นแกก็ถูกคนอื่นควบคุม เรื่องที่ไปเห็นหลิ่วหรูเหมยอาบน้ำก็เป็นเรื่องที่จงใจจัดฉากขึ้น แต่ฉันไม่รู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเป็นใครกันแน่ ฉันแค่ทำตามคำสั่ง ช่วยเขาทำเรื่องต่างๆ มาโดยตลอด จากนั้นฉันก็ได้เลื่อนตำแหน่ง!” ไป๋อู่มองเย่เทียนเฉินแล้วพูดขึ้น
“ถ้างั้นแกกับคนที่อยู่เบื้องหลังมีความสัมพันธ์กันยังไง? ยิ่งไปกว่านั้นหลายปีมานี้แกจะไม่สงสัยอะไรบ้างเลยเหรอ?” เย่เทียนเฉินถามยิ้มๆ เขายังเข้าใจไป๋อู่อยู่บ้าง ถึงแม้อำนาจตระกูลของไป๋อู่จะไม่แข็งแกร่ง แต่ก็นับว่าเป็นคนที่ฉลาดคนหนึ่ง และเป็นคนที่ไม่พอใจที่ต้องอยู่สังคมระดับร่างมาโดยตลอด เพราะแบบนี้จึงถูกผู้อื่นชี้นำและควบคุม ไป๋อู่เองก็รู้ว่าสักวันหนึ่งจะมีจุดจบอย่างไร รอให้เขาไม่ควรค่าที่จะใช้ประโยชน์ก็จะถูกฆ่าทิ้ง ถูกทำให้หายไปอย่างสะอาดหมดจด
ไป๋อู่มองเย่เทียนเฉิน แล้วจึงหยิบซิก้าจากบนโต๊ะกาแฟมามวนหนึ่งก่อนจะจุดขึ้นสูบด้วยตัวเอง ทอดถอนใจยาวๆ แล้วพูดขึ้นว่า “แกกับฉันเป็นดังพี่น้องกันมาหลายปี ยังเป็นแกที่เข้าใจฉันดีที่สุด ฉันย่อมต้องเคยสงสัยมาก่อนแน่นอน และค่อยๆ สังเกตการณ์ มีหลายครั้งที
