ทายาทตระกูลใหญ่อายุน้อยเหล่านี้ ยโสโอหังยิ่งกว่าทายาทตระกูลใหญ่ทั่วๆ ไปมากนัก ในจุดนี้เย่เทียนเฉินเองก็เข้าใจเป็นอย่างดี ทายาทตระกูลใหญ่เหล่านี้ถ้าคุณแค่ข่มขู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร ในใจของพวกเขาทุกคนต่างคิดว่าบิดาเป็นใหญ่ในแผ่นดิน ไม่มีใครแตะต้องได้ ซึมลึกเข้าไปในผิวหนังของพวกเขา ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกของพวกเขา จะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างเด็ดขาด และไม่อาจระงับปากอันน่ารังเกียจของตนเลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นเมื่อเจอกับคนอายุสิบแปดสิบเก้าปีอย่างหวังป๋อ ซึ่งอายุน้อยกว่าเย่เทียนเฉินแต่กลับหยิ่งยโสอย่างร้ายกาจเป็นที่สุด และต้องการให้เย่เทียนเฉินคุกเข่าโขกหัวให้พวกเขา ดังนั้นจึงทำอะไรไม่ได้ เย่เทียนเฉินทำได้แค่ลงมือเท่านั้น อัดขาทั้งสองของหวังป๋อก่อน ให้เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าของตน จากนั้นค่อยตบหน้าแรงๆ น่าสงสารหวังป๋อที่ยโสโอหังไม่เห็นหัวใคร ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไม่เคยได้เจอกับการปฏิบัติแบบนี้มาก่อน ต้องมาถูกเย่เทียนเฉินตบจนหน้าบวมเป็นหมู สุดท้ายก็สลบไปด้านข้าง
ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างตกตะลึงจนตาค้าง สูดหายใจเย็นยะเยือก พวกเขาด่าได้ร้ายกาจเป็นอย่างมาก และดูเหมือนว่าทุกคนจะคนต่างก็ด่าเย่เทียนเฉินออกมาทั้งนั้น ดูถูกเป็นอย่างยิ่ง ทั้งด่าและเหยียดหยามไม่ได้ขาด เพราะเขาคิดไม่ถึงว่าเย่เทียนเฉินร้ายกาจขนาดนี้ จะป่าเถื่อนขนาดนี้ บางทีคงไม่มีใครคิดว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าทายาทตระกูลใหญ่ที่มีทั้งอำนาจและอิทธิพลอ
