ำนาจเอาแต่ใจเป็นอย่างยิ่ง
เย่เทียนเฉินคงไม่ตรวจสอบเรื่องเกี่ยวกับเมื่อปีนั้นหรอกใช่ไหม? คงจะไม่ตรวจสอบมาถึงตนใช่ไหม? ไป๋อู่ยังคงรู้สึกกังวล จะอย่างไรเย่เทียนเฉินในตอนนี้ก็ไม่เหมือนเย่เทียนเฉินเมื่อปีนั้น ไม่ใช่คนที่หลอกง่ายรังแกง่ายอีก ถึงแม้ในใจของไป๋อู่จะมีความกล้าและมีไพ่ตายอยู่บ้าง คิดว่าต่อให้เย่เทียนเฉินจะเปลี่ยนไปร้ายกาจขนาดไหนก็ไม่กล้ามาอะไรกับตนแน่ เพราะตอนนี้หากพูดถึงอำนาจของไป๋อู่ก็มากเพียงพอที่จะทำให้เย่เทียนเฉินหายไปในชั่วพริบตา เขาคิดว่าเย่เทียนเฉินจะต้องคิดถึงตรงนี้แน่นอน
“เย่เทียนเฉิน? ไอ้โง่ที่ออกมาจากตระกูลเย่คนนั้นน่ะเหรอ?” วัยรุ่นที่ถือแก้วเหล้าเอ่ยถามแล้วหัวเราะอย่างเย็นชา
“เรื่องของไอ้หมอนี่ฉันเองก็เคยได้ยิน ฉันว่าคงจะอยู่ได้ไม่นานหรอก ก็แค่ไอ้โง่คนหนึ่งเท่านั้น”
“หรือว่าพี่อู่จะกังวลเรื่องไอ้หมอนี่? ไม่จริงน่ะ ก็แค่ขยะเท่านั้น”
“ให้ตายเถอะ พอคิดแล้วฉันก็โกรธขึ้นมา ไอ้โง่นี่ถึงกับไปแอบดูหลิ่วหรูเหมยอาบน้ำ อยากจะควักลูกตาของมันออกมาจริงๆ”
เมื่อได้ยินคำพูดของไป๋อู่ ทายาทตระกูลใหญ่ที่อยู่รอบๆ ก็บ่นด่ากันออกมา แสดงท่าทางไม่พอใจและดูถูกอย่างยิ่งยวด ประการแรกเป็นเพราะเย่เทียนเฉินในสมัยก่อนก็เป็นแค่คนไร้ค่าที่ถูกรังแกก็เท่านั้น ประการที่สองเป็นเพราะหลายปีมานี้ตระกูลเย่ไม่มีทีท่าว่าจะผงาดขึ้นมาได้ กลับตกต่ำจนไม่อาจฟื้นคืน ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มีใครเห็นตระกูลเย่อยู่ในสา
