ยตาอีกด้วย ประการที่สามซึ่งเป็นสาเหตุที่สำคัญที่สุดก็คือ ทายาทตระกูลใหญ่เหล่านี้ยโสโอหัง แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยพบความลำบากอะไรมาก่อน และไม่มีใครกล้าทำอะไรพวกเขา ต่อให้ในหมู่คนเหล่านี้จะมีคนรู้ว่า ทุกการกระทำของเย่เทียนเฉินหลังจากกลับมาที่เมืองหลวง ไม่มีการกระทำไหนเลยที่ทำให้รู้สึกเหยียดหยามดูถูกก็ตาม แต่จะอย่างไรพวกเขาก็คิดว่าตัวเองใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน ลำพองใจในตัวเองจนถึงขั้นสุด
“ไม่ใช่ว่าฉันกังวล แต่กำลังคิดว่ามันจะกลับมาที่พรรคคุณชายของพวกเราหรือเปล่า!” ไป๋อู่พูดด้วยรอยยิ้ม แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะบอกคนพวกนี้ว่าสิ่งที่เขากังวลจริงๆ คืออะไร นี่ไม่ใช่นิสัยของเขาไป๋อู่ เขาได้ตอนนี้พัฒนาขึ้นมามากแล้ว ความมั่นใจในตัวเองก็มีมากพอ และยังฉลาดลึกล้ำกว่าทายาทตระกูลใหญ่ที่โง่งมพวกนี้ด้วย
“ชิ ไอ้โง่นั่น ฉันจะลืมมันไปแล้วกัน!”
“ไม่ อาจจะมีโอกาสกลับมา แต่แบบนี้ก็แค่มีคนที่จะให้พวกเราเรียกใช้เพิ่มมาอีกคนก็เท่านั้น”
“ใช่แล้ว มีคนให้ด่าให้ว่าก็ดีไม่เลว!”
“ถ้าไอ้ขยะนี่ก็ปรากฏตัวออกมาต่อหน้าฉันล่ะก็ ฉันจะตบหน้ามันจนแม่มันจำไม่ได้เลย…” วัยรุ่นอายุสิบแปดสิเก้าปีคนนั้นยโสโอหังเป็นที่สุด และยังพูดออกมาด้วยเสียงดังที่สุดด้วย
ปัง!
เสียงหนึ่งดังสนั่น ในห้องส่วนตัวที่หรูหราที่สุดและใหญ่ที่สุดในชั้นสามแห่งนี้ และเป็นห้องที่มีเพียงคนของพรรคคุณชายถึงจะเข้ามาได้ ประตูใหญ่ของห้องถูกถีบจนกระเด็น มันไม่ได้ถูกถีบให้เปิดอ
