อกแต่ถูกถีบจนกระเด็นออกไปจนตกอยู่บนพื้น ทุกคนต่างตกตะลึง มองไปบริเวณประตูด้วยท่าทางอึ้งๆ พบว่ามีเงาร่างของคนสูงผอมคนหนึ่งปรากฏตัวบริเวณประตู มองมายังพวกเขาด้วยรอยยิ้ม มือทั้งสองล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ที่มุมปากคาบซิก้าเอาไว้มวนหนึ่ง ท่าทางผ่อนคลายและสบายอารมณ์เป็นอย่างมาก เหมือนกับมาเที่ยวเล่นอย่างไรอย่างนั้น
“แก…แกคือ…” ในหมู่พวกเขามีคนที่จำเย่เทียนเฉินได้ จึงอดไม่ได้ที่จะตื่นตะลึง พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นระริก
“สหายทุกคน ไม่ได้เจอกันนาน ฉันคิดถึงพวกนายจริงๆ กลับมานานขนาดนี้แล้วยังไม่ได้เจอหน้าเพื่อนๆ เลยสักครั้ง เป็นฉันที่ไม่ดีเอง!”
“แกเป็นใครถึงได้กล้ามาที่นี่? รีบไสหัวออกไปซะ ไม่งั้นก็ตาย!” วัยรุ่นอายุประมาณสิบแปดสิบเก้าปีที่ดื่มเหล้าจนเมา ยังคงจำคนที่ยืนอยู่ตรงประตูไม่ได้ เอ่ยปากออกมาด้วยความยโสโอหัง
“ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีบางคนไม่ต้อนรับฉัน หรือว่าฉันจะมาผิดที่?” เย่เทียนเฉินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เขาพูดพลางเดินเข้าไปในห้องส่วนตัวสุดหรู แล้วนั่งลงบนโซฟา ระหว่างนั้นเขาปรายตามองไป๋อู่เล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้สนใจเป็นพิเศษ เท่านี้ก็เป็นการแสดงท่าทางของเขาได้แล้ว
“เย่เทียนเฉิน นายมาเที่ยวอะไร? อยากจะเที่ยวให้ตัวเองตาย อยากจะเที่ยวให้ตระกูลเย่ตายรึไง?” มีคนเอ่ยถามออกมาแล้วแค่นเสียงเย็น
“เที่ยวอะไร? อีกแปบพวกแกก็รู้เอง ตอนนี้เริ่มประชุมกันได้หรือยัง? ไม่ได้เข้าประชุมมาหลายปีแล้ว รู้สึกคิ
