ดถึงจริงๆ นายท่านรองไป๋อู่ แกว่าจริงไหม?” สุดท้ายเย่เทียนเฉินจึงมองไปยังไป๋อู่แล้วพูดขึ้น
ไป๋อู่ขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนจากโซฟา มือสังหารชั้นยอดสองคนที่อยู่ด้านหลังเขาคิดจะลงมือแต่กลับถูกไป๋อู่ยกมือเป็นสัญญาณให้หยุด จากนั้นไป๋อู่ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ที่แท้ก็เป็นสหายเทียนเฉินนี่เอง ยินดีต้อนรับ!”
“ยินดีต้อนรับเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้สึกเลย? ไม่เห็นมีเสียงตบมือสักนิด?” เย่เทียนเฉินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
ในตอนนี้เอง เขาสัมผัสได้ว่าทายาทตระกูลใหญ่ที่ยโสโอหังกลุ่มนี้ ต่างโกรธเหมือนกับอยู่ในกองเพลิง จ้องมองมาที่เขาด้วยดวงตาแดงก่ำ เกรงว่าที่นี่จะไม่เคยมีใครกล้ามาทำตัวกำเริบเสิบสานขนาดนี้มาก่อน ในสายตาของคนเหล่านี้ เย่เทียนเฉินก็เป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง เป็นคนไร้ค่าที่จะด่าจะลงมือลงไม้ยังไงก็ได้เท่านั้น ตอนนี้ถึงกับกล้ามาวางท่าขนาดนี้ กล้าไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา ทายาทตระกูลใหญ่ที่ไม่ร่ำเรียนเหล่านี้ไหนเลยจะรับไหว โกรธจนอยากจะฆ่าเย่เทียนเฉินให้ตายไปซะเดี๋ยวนั้น
“เย่เทียนเฉิน แกยังอยากจะได้เสียงตบมืออีกหรือไง รนหาที่ตายใช่ไหม?”
“เชื่อไหมว่าบิดาจะจะทำให้แกอยู่ไม่สู้ตายตอนนี้เลย?”
“ก็แค่ไอ้สวะโง่เท่านั้น กล้ามาอวดเบ่งที่นี่อีก ไม่รู้จักที่ตายเลยจริงๆ”
ทุกคนตะโกนออกมาด้วยความโกรธ ต่างรู้สึกไม่พอใจเย่เทียนเฉิน แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีใครกล้ามาทำแบบนี้กับทายาทตระกูลใหญ่ของพรรคคุณ
