อย่างไร จนกระทั่งพวกเขาได้สติกลับมา หวังป๋อก็ลงไปนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเย่เทียนเฉินแล้วกรีดร้องออกมาอย่างอนาถเรียบร้อยแล้ว นั่งคุกเข่าทั้งสองอยู่กับพื้น มีรอยเลือดปรากฏออกมา ทั้งยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด
“หึ พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไง คอยดูฉันแล้วกัน น่าเสียดายที่ฉันไม่ใช่พ่อแก…”
เพี๊ยะ! ตบหน้าหนึ่งครั้ง!
เพี๊ยะ! ตบหน้าสองครั้ง!
เพี๊ยะ! ตบหน้าสามครั้ง!
เพี๊ยะ…
เพี๊ยะ…
ไม่รู้ว่าตบหน้าไปแล้วกี่ครั้ง หวังป๋อที่ยโสโอหังจนทะลุฟ้าสลบลงไปกับพื้นนานแล้ว ใบหน้าที่ถูกเย่เทียนเฉินตบบิดเบี้ยวจนเปลี่ยนรูปร่างไป บนใบหน้าของเย่เทียนเฉินยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มไร้พิษภัยอยู่ตลอด ทำให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ตกตะลึงจนต้องสูดหายใจเย็นยะเยือก รู้สึกหวาดกลัวอยู่ในใจ ต่อให้พวกเขาจะโอหังและหยิ่งยโสขนาดไหน ก่อนหน้านี้จะดูถูกเย่เทียนเฉินขนาดไหน แต่ตอนนี้ก็ต้องรู้สึกเย็นสันหลังวาบ ไม่กล้าเอ่ยปากด่าออกมาอีก
………………
