อบ!
นั่นคือเสียงกระดูกหัก บอดี้การ์ดที่พุ่งเข้ามาลงมือกับเย่เทียนเฉินถูกหักข้อมือขวาอย่างแรง ในตอนที่เขายังไม่ทันได้ร้องออกมาบอดี้การ์ดอีกคนก็หยิบปืนมาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว คิดจะลั่นไกยิงไปยังเย่เทียนเฉิน เพียงแต่น่าเสียดายต่อให้เขาจะเร็วยิ่งกว่านี้ก็ไม่เร็วกว่าเย่เทียนเฉิน เพิ่งจะแตะโดนด้ามปืนก็ถูกเงาร่างเงาหนึ่งปะทะเข้ามา นั่นเป็นร่างของเพื่อนร่วมงานของเขา เพื่อนร่วมงานที่ถูกเย่เทียนเฉินหักแขนขวาไปแล้วนั่นเอง
บอดี้การ์ดทั้งสองที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดย่อมมีฝีมือไม่ธรรมดา แต่นั่นเฉพาะสำหรับคนทั่วไป เมื่อมาอยู่ต่อหน้าเย่เทียนเฉินก็ทำได้แค่ถูกอัดเท่านั้น ดูเหมือนว่าทั้งสองคนยังไม่มีโอกาสได้ลงมือก็ถูกเย่เทียนเฉินอัดจนสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปหมดแล้ว
“แก…รู้ไหมว่าชั้นสามมีใครอยู่?” บอดี้การ์ดที่มือขวาหักจนกระดูกโผล่ออกมา มีเลือดไหลออกมาเป็นสาย จ้องมองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สายตาเจือไปด้วยความหวาดกลัว ส่วนบอดี้การ์ดที่ถูกเขาชน ศีรษะไปกระแทกกับกำแพงอย่างรุนแรงจนสลบไปแล้ว
“รู้สิ ไม่ใช่คนของพรรคคุณชายหรือไง?” เย่เทียนเฉินเดินไปข้างหน้าพลางเอ่ยปาก
“งะ งั้นแกยังกล้าขึ้นไปอีก มีกี่ชีวิตก็ไม่พอตาย!”
“แกพูดผิดแล้ว คนที่ต้องตายคือพวกมัน ส่วนฉันน่ะเหรอ ฉันมีเรื่องที่ต้องทำ ยังต้องอยู่ต่อไป!” เย่เทียนเฉินพูดกับบอดี้การ์ดคนนั้นด้วยรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เทียนเฉ
