เย่เทียนเฉินมาถึงห้องห้องหนึ่งบริเวณชั้นสอง เพิ่งจะเดินเข้าไปก็ถูกปืนจ่อที่ขมับ หลี่ลี่ที่เมื่อสักครู่นี้ยังมีใบหน้าเป็นมิตร ยิ้มแย้มแจ่มใส เพียงชั่วขณะเดียวก็โผล่หางออกมา ปรากฏรอยยิ้มน่ารังเกียจที่มุมปาก มองไปยังเย่เทียนเฉินอย่างดุดัน โกรธแค้นจนแทบจะอยากสั่งให้ลูกน้องลั่นไกฆ่าเย่เทียนเฉินให้ตายโดยทันที
ในตอนนี้ถ้าหากคนที่มาล้อมดูความคึกคักเมื่อสักครู่นี้ได้เห็นสีหน้าของหลี่ลี่ในตอนนี้ จะต้องตกใจจนหน้าซีดแน่นอน และในใจคงจะสัมผัสได้ถึงความรังเกียจและน่าขยะแขยงอย่างหาใดเปรียบ เนื่องจากจนถึงตอนนี้ใครก็ต้องเข้าใจกระจ่างว่า หลี่ลี่เป็นคนร้ายกาจ เป็นคนที่หน้าด้านไร้ยางอาย เมื่อสักครู่นี้ตอนที่อยู่ในห้องโถงแค่แสร้งทำเป็นไม่เข้าข้างพรรคพวก แสร้งทำเป็นมีความยุติธรรม ไม่ปกป้องพ่างสยงน้องชายแท้ๆ ของตนที่ทำความผิด ดูเหมือนจะเป็นคนที่ไม่เลวคนหนึ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างนี้เป็นแค่การเสแสร้งเท่านั้น เป็นแค่การหลอกลวงคนที่อยู่รอบๆ ความจริงทำให้คนต้องรู้สึกอยากจะอ้วก เสแสร้งได้เหมือนมาก
ตอนนี้เมื่อเดินเข้าไปในห้อง ในตอนที่ไม่มีคนอื่นอยู่ ความน่ารังเกียจขอหลี่ลี่ก็ถูกเปิดเผยออกมา ท่าทางดังคนถ่อยไร้ยางอายปรากฏชัดอย่างไม่ต้องสงสัย เขาคิดว่าเย่เทียนเฉินอยู่ในกำมือของเขาแล้ว เขาอยากให้เย่เทียนเฉินตาย เย่เทียนเฉินก็ต้องตาย เขาอยากให้เย่เทียนเฉินอยู่ไม่สู้ตาย เย่เทียนเฉินก็จะต้องอยู่ไม่สู้ตาย
หลี่ลี่เป็นคนที่ยโส
