งเป็นมิตร สาเหตุประการแรกก็คือผู้มาเยือนเป็นแขก ประการที่สองก็คือในใจของหลัวเยี่ยนยังหวังว่าฉีหรูเสวี่ยจะมาเป็นลูกสะใภ้ของเธอได้ นอกจากฉีหรูเสวี่ยจะสามารถรับแขกเบื้องหน้าเข้าครัวเบื้องหลังได้แล้ว ฉีหรูเสวี่ยยังเป็นผู้หญิงที่มีทุกอย่างครบครัน จะต้องคลอดลูกชายออกมาได้แน่นอน ในจุดนี้หลัวเยี่ยนให้ความสำคัญมาก ไม่ใช่ว่าเธอมีความคิดล้าหลังอะไร แต่คนที่มาจากตระกูลใหญ่จะมากจะน้อยต่างก็หวังจะมีลูกชายมาสืบทอดกิจการทั้งนั้น ที่สำคัญที่สุดก็คือ ช่วงเวลาที่ฉีหรูเสวี่ยอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเย่ เข้ากันได้ดีกับหลัวเยี่ยนและเย่เชี่ยนเหวินเป็นอย่างมาก ผู้หญิงทั้งสามคนมักจะไปเดินช็อปปิ้งและคุยเล่นกัน ความรู้สึกเช่นนี้หายากจริงๆ
“หรูเสวี่ย อย่าเกรงใจไปเลย รีบมานั่งเถอะ พอมาถึงก็ต้องให้หนูไปทำอาหาร รู้สึกไม่ดีจริงๆ เชี่ยนเหวิน เด็กคนนี้นี่ นับวันก็ยิ่งใช้ไม่ได้…” หลัวเยี่ยนพูดกับฉีหรูเสวี่ยด้วยรอยยิ้ม
“คุณน้าคะ คุณอย่าได้เกรงอกเกรงใจกับหนูเกินไปเลย ครั้งนี้หนูมาเยี่ยมพวกคุณ มาขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้รับก่อนหน้านี้ หนูเอาของขวัญมาให้คุณน้ากับน้องเชี่ยนเหวินด้วยค่ะ ซื้อรองเท้ามาให้คุณคู่หนึ่ง คุณน้าลองสวมดูเถอะว่าพอดีหรือเปล่า?” ฉีหรูเสวี่ยพูดพลางหยิบกล่องรองเท้าออกมา จากนั้นจึงส่งไปให้หลัวเยี่ยน
“นี่…จะรับไว้ได้ยังไง?”
หลัวเยี่ยนรู้สึกไม่ดีอยู่บ้างจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงว่ารองเท้าคู่นี้ที่ฉีหรูเสวี่ยมอ
