บให้เธอ อย่างน้อยก็มีราคาเกือบหมื่น น้ำใจของเด็กคนนี้ทำให้เธอซาบซึ้งมาก ทุกวันนี้ผู้เยาว์ที่ว่านอนสอนง่ายและรู้ความแบบนี้หาไม่ง่ายเลยจริงๆ
“แม่คะ แม่อย่าเกรงใจไปเลย พี่สาวหรูเสวี่ยไม่ใช่คนนอกอะไร อีกอย่างพี่สาวหรูเสวี่ยก็มีน้ำใจยิ่งกว่าคนขี้เหนียวของพวกเราอีก เป็นถึงประธานคณะกรรมการแห่งเครือไห่หวังที่สง่าผ่าเผยแท้ๆ แต่ไม่เคยซื้อของแบบนี้ให้พวกเราเลย จะขี้เหนียวเกินไปแล้ว มีพี่ชายที่ขี้เหนียวแบบนี้หนูรู้สึกเหมือนกับจมลงในความมืดที่ไร้ก้นบึ้งจริงๆ …” เย่เชี่ยนเหวินพูดถึงตอนสุดท้ายก็ทำท่าทางอยากจะร้องไห้ออกมา ทำให้หลัวเยี่ยนและฉีหรูเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ บางครั้งตอนที่เย่เทียนเฉินและเย่เชี่ยนเหวินหยอกล้อขึ้นมาก็ทำให้ผู้คนอยากจะหัวเราะจริงๆ
“เชี่ยนเหวิน อย่าพูดกับพี่ชายของลูกแบบนี้เลย พี่ชายของลูกคนนี้อีคิวต่ำ ทำเรื่องอะไรก็มักจะหยาบกระด้างไปบ้าง ไม่ใช่ว่าลูกไม่รู้สักหน่อย…” หลัวเยี่ยนมองเย่เชี่ยนเหวินแล้วพูดออกมาอย่างไม่พอใจ
“รู้แล้วค่ะ รู้แล้วค่ะ หนูไม่พูดถึงลูกชายสุดที่รักของแม่แล้ว มีแค่ลูกสาวอย่างหนูคนเดียวที่มีชีวิตรันทด ไม่มีใครรัก…” เย่เชี่ยนเหวินทำหน้าทะเล้นใส่หลัวเยี่ยน พูดออกมาแล้วหัวเราะฮี่ๆ
“คุณน้าคะ อย่ามัวแต่ไปพูดกับน้องเชี่ยนเหวินอยู่เลย ลองสวมรองเท้าดูว่าพอดีหรือเปล่า ดูว่าคนชอบหรือเปล่า หนูจะได้เอาไปเปลี่ยน!” ฉีหรูเสวี่ยพูดด้วยรอยยิ้ม
“ได้ งั้นน้าจะไปลองดู หนูก็คุ
