ยเล่นกับเชี่ยนเหวินไปก่อน!” หลัวเยี่ยนเองก็พูดด้วยรอยยิ้ม
“ช่างเถอะ พี่สาวหรูเสวี่ยมาหาพี่ สาวน้อยชีวิตรันทดคนนี้จะไปกินมันฝรั่งทอดเติมเต็มความหิวและไปดูทีวีสักหน่อย!” เย่เชี่ยนเหวินพูดออกมาด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เชี่ยนเหวิน ฉีหรูเสวี่ยก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง เธอมาหาเย่เทียนเฉินโดยเฉพาะจริงๆ ของขวัญที่ซื้อมาให้หลัวเยี่ยนและเย่เชี่ยนเหวินก็ทำตามมารยาทเท่านั้น เธอมาหาเย่เทียนเฉินเพราะคนคนนี้หลังจากที่แยกย้ายกันที่ตระกูลฉินเมื่อครั้งที่แล้วก็ไม่ได้มาหากันอีกเลย โทรศัพท์ก็ไม่ยอมโทรมา ดังนั้นฉีหรูเสวี่ยจึงอดไม่ได้ที่จะวิ่งมาหาเย่เทียนเฉินถึงบ้านตระกูลเย่
“เด็กคนนี้นี่…หรูเสวี่ย อย่าไปฟังเด็กคนนี้พูดเลย เทียนเฉินจะต้องอยู่ในห้องครัวแอบกินอาหารอยู่แน่นอน หนูไปช่วยนะดูเขาหน่อย อย่าให้เขากินหมด ไม่งั้นพวกเราจะไม่มีอะไรกิน…” หลัวเยี่ยนแสร้งพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึม
“ได้ค่ะคุณน้า หนูรับประกันเลยว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!” ฉีหรูเสวี่ยพูดอย่างเบิกบานใจ ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องครัว
เมื่อเห็นฉีหรูเสวี่ยเดินเข้าไปในห้องครัวอย่างดีอกดีใจ หลัวเยี่ยนที่ถือกล่องรองเท้าเตรียมจะเดินขึ้นไปรอที่ชั้นบนก็รีบเดินเข้าไปหาลูกสาวของตน และในเวลาเดียวกันนี้เย่เชี่ยนเหวินก็วางถุงมันฝรั่งทอดในมือลงไปรวมตัวกับแม่อย่างกระตือรือร้น
หลัวเยี่ยนและเย่เชี่ยนเหวินทำท่าทางเหมือนกับเป็นโจร แอบมองเงาร่างสูงเพรีย
