งเรื่อง แล้วยังทำให้พี่ชายของลูกดึงดูดปัญหาให้มันน้อยลงด้วย!” หลัวเยี่ยนพูดพลางพยักหน้า
“วางใจเถอะ ในเมื่อแม่ชอบพี่สาวหรูเสวี่ยขนาดนั้น หนูเองก็รู้สึกว่าถ้ามีพี่สาวหรูเสวี่ยมาเป็นพี่สะใภ้ก็คงไม่เลว งั้นพวกเราก็จับคู่ให้พี่ชายกับพี่สาวหรูเสวี่ย ให้พี่ชายที่มีอีคิวต่ำคนนี้ได้ใช้สมองบ้าง!” เย่เชี่ยนเหวินพูดแล้วยิ้มออกมาอย่างน่ารักมีชีวิตชีวา
“เด็กคนนี้นี่ วันๆ เอาแต่คิดเรื่องแปลกๆ แม่ว่า ลูกไปดูเถอะว่าพี่สาวหรูเสวี่ยซื้ออะไรให้ลูก?” หลัวเยี่ยนเป็นผู้หญิงที่ฉลาด แต่ในยามปกติก็เป็นแม่บ้านทั่วไป ไม่ได้แสดงความโดดเด่นออกมาก็เท่านั้น
“แม่คะ แม่จะฉลาดเกินไปแล้ว ถูกแม่เดาออกหมดเลย ดูเถอะ มันคือนี่…” เย่เชี่ยนเหวินแกว่งเครื่องประดับสีเงินในมือขวาต่อหน้าหลัวเยี่ยนอย่างลำพองใจ เป็นเครื่องประดับที่กำลังนิยมและทันสมัยมาก สามารถดึงดูดสายตาของผู้คนได้เป็นอย่างดี
“เครื่องประดับเงินแบบนี้อย่างน้อยก็ราคาหมื่นสองหมื่น ลูกระวังหน่อยนะอย่าทำพัง…” หลัวเยี่ยนกล่าวเตือน ถึงแม้ว่าตระกูลเย่จะไม่ขาดแคลนเงินทอง แต่ตลอดมาก็ประหยัดจนชิน ดังนั้นเมื่อเห็นฉีหรูเสวี่ยมอบของขวัญที่ล้ำค่าเช่นนี้ให้เย่เชี่ยนเหวิน หลัวเยี่ยนก็ยังคงรู้สึกแปลกๆ
“อะไรคะ? รองเท้าคู่นั้นของแม่นำเข้ามาจากประเทศฝรั่งเศส อย่างน้อยก็ต้อง…” เย่เชี่ยนเหวินพูดฟังยกนิ้วขึ้นมาห้านิ้ว
หลัวเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย พูดกับเย่เชี่ยนเหวินอย่างเคร่งขรึม “ของขวั
