ื่อ หัวใจเต้นตึกตัก นี่เป็นครั้งแรกที่แม่พูดเรื่องแบบนี้กับเธอ อีกทั้งยังบอกอย่างชัดเจนว่า ตอนนี้เธอเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว สามารถมีแฟนได้แล้ว และเติบโตแล้ว นี่ทำให้เสี้ยวหยารู้สึกเหนือคาด ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกังวล แม่คงรู้อาการป่วยของตนเองดีจึงได้พูดเช่นนี้
ความจริงแล้ว เสี้ยวหยาก็ยังไม่อาจพูดได้ว่าชอบเย่เทียนเฉิน เพียงแต่ในใจคิดว่าเขาเป็นคนที่ไม่เลวคนหนึ่ง เป็นคนดีคนหนึ่ง มีความรู้สึกดีๆ เล็กน้อย คนสองคนจะสามารถอยู่ด้วยกันได้หรือไม่ จะสามารถคบหากันได้หรือไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ยังคงเร็วเกินไปที่จะพูด
เวลาห้าทุ่ม หลิงอวี่สวิ๋นขับรถไปส่งเย่เทียนเฉินถึงประตูบ้าน และได้มาถึงประตูบ้านกันแล้ว หลิงอวี่สวิ๋นเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเย่เทียนเฉิน ในตอนนั้นความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลก็ไม่เลว ย่อมจะต้องเข้าไปนั่งสักหน่อย
“แม่ครับ น้อง ผมกลับมาแล้ว!” เย่เทียนเฉินผลักประตูคฤหาสน์ให้เปิดออกแล้วเดินเข้าไป หลิงอวี่สวิ๋นก็เดินตามหลังเขาไป
เมื่อเย่เทียนเฉินพาหลิงอวี่สวิ๋นเดินเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเย่ ก็พบเพียงหลัวเยี่ยนและเย่เชี่ยนเหวินสองคนกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องโถงของคฤหาสน์ เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินกลับมาแล้ว พวกเธอก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรมากมาย แต่เมื่อเห็นหลิงอวี่สวิ๋นที่อยู่ข้างหลังเขา หลัวเยี่ยนและเย่เชี่ยนเหวินก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง พลันส่งสายตาให้กัน
“พี่คะ พี่กลับมาแล้ว พี่สาวคนสวยคนนี้ค
