ือ…” เย่เชี่ยนเหวินเดินไปหน้าเย่เทียนเฉิน แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ส่วนในใจของผู้เป็นแม่อย่างหลัวเยี่ยนอดไม่ได้ที่จะคิดว่า ลูกชายช่างมีความสามารถมากจริงๆ เพิ่งจะส่งฉีหรูเสวี่ยออกไป ก็พากลับมาอีกคนแล้ว แต่ว่า นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีอะไร ลูกหลานตระกูลเย่ของตนเอง จะต้องไม่ใช่คนหลงระเริงอย่างเด็ดขาด จะต้องมีความจริงใจต่อผู้อื่น ไม่อนุญาตให้เป็นคุณชายเสเพลเด็ดขาด
แต่ว่า ลูกสาวของบ้านอื่นก็มาถึงประตูแล้ว ในฐานะที่เป็นเจ้าบ้าน แม้ในใจของคุณจะไม่ยินดี ก็ไม่สามารถแสดงออกมาบนใบหน้าได้ ต้องต้อนรับทักทายดีๆ ถึงจะถูก
“อ้อ พี่ขอแนะนำให้รู้จักสักหน่อย เธอคือ…”
คำพูดของเย่เทียนเฉินยังไม่ทันจบ ก็ถูกหลิงอวี่สวิ๋นขัด เธอเดินเข้าไปเบื้องหน้าเย่เชี่ยนเหวิน ยิ้มหวานแล้วพูดขึ้นว่า “เธอคือน้องเชี่ยนเหวินสินะ โตมาสูงขนาดนี้เลย สวยขึ้นทุกวันเลยนะเนี่ย! ”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงอวี่สวิ๋น เย่เชี่ยนเหวินก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ในใจพลันคิดว่า พี่สาวคนสวยตรงหน้านี้รู้จักตนเองด้วย? ถ้าอย่างนั้นทำไมตนเองถึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอเลยแม้แต่น้อย? หากว่าเป็นแฟนเก่าอะไรของพี่ชาย ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอจะไม่รู้จัก ตกลงนี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่?
ในตอนที่เย่เชี่ยนเหวินกำลังงงอยู่นั้น หลัวเยี่ยนก็เดินเข้ามา เธอเพียงรู้สึกว่าคุณหนูคนสวยตรงหน้านี้ดูคุ้นๆ แต่ว่าเป็นใครเธอก็จำไม่ได้ จึงเอ่ยถามอย่างช่วยไม่ได้ว่า “เธอคือ?”
