“คุณน้าหลัวคะ น้าจำหนูไม่ได้เหรอคะ?” หลิงอวี่สวิ๋นถามด้วยรอยยิ้ม
“จำไม่ได้แล้วจริงๆ แค่รู้สึกว่าคุ้นหน้าคุณตาน่ะจ้ะ!” หลัวเยี่ยนพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“หนูเองค่ะ คุณน้าหลัว อวี่สวิ๋น หลิงอวี่สวิ๋น…”
“อ้อ เป็นเธอนี่เอง อวี่สวิ๋น ที่แท้ก็เป็นเธอ รีบมานั่งเร็ว ไม่ได้เจอกันหลายปีแล้ว อวี่สวิ๋นยิ่งโตก็ยิ่งสวย!” หลัวเยี่ยนคิดขึ้นได้ในที่สุด พูดออกมาด้วยรอยยิ้มดีใจ
“ที่ไหนกันคะ คุณน้า รบกวนพวกคุณแล้ว!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
ในตอนนี้ ตระกูลเย่คึกคักขึ้นมาบ้าง เย่เชี่ยนเหวินเองก็จำหลิงอวี่สวิ๋นได้แล้ว คิดถึงตอนเด็กๆ ที่อยู่ในซอยเล็กๆ พี่ชายและพี่สาวอวี่สวิ๋นมักจะเล่นด้วยกัน แต่ตอนนั้นเธอยังเด็ก กระทั่งเดินก็ยังไม่ตรง แต่ก็มักจะวิ่งตามตูดพวกเขาอยู่เสมอ มีหลิงอวี่สวิ๋นและพี่ชายคอยพาเธอไปเล่น
หลัวเยี่ยนและเย่เชี่ยนเหวินคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่เย่เทียนเฉินพากลับมาจะเป็นหลิงอวี่สวิ๋นไปได้ เมื่อก่อนความสัมพันธ์ของตระกูลหลิงและตระกูลเย่นั้นสามารถกล่าวได้ว่าดีมาก และเดิมทีก็เป็นเพื่อนบ้านกัน เพียงแต่ภายหลังตระกูลหลิงรุ่งเรืองขึ้น จึงย้ายออกไปจากซอยเล็กๆ หลังจากนั้นก็ไม่ได้มีการติดต่ออะไรกันอีก แต่ว่ามิตรภาพเมื่อปีนั้นยังคงอยู่
พริบตาเดียวหลิงอวี่สวิ๋นก็กลายเป็นแขก กระทั่งเย่เทียนเฉินก็ทำได้เพียงยืนอยู่ข้างๆ เพราะเย่เชี่ยนเหวินและหลัวเยี่ยนต่างก็นั่งอยู่ข้างกายหลิงอวี่สวิ๋น ถามไถ่กันอย่
