ผู้อำนวยการโรงพยาบาลใหญ่แห่งเมืองหลวงมาถึงโรงพยาบาลในเวลาสี่ทุ่ม และยังเรียกศาสตราจารย์อาวุโสอีกเจ็ดแปดคนมาที่โรงพยาบาลด้วย ศาสตราจารย์อาวุโสเหล่านี้ล้วนแต่มีบารมีสูงส่งในด้านฝีมืออันโดดเด่นทางด้านเวชศาสตร์ โดยปกติแล้วคนธรรมดาจะไม่ได้พบพวกเขาโดยเด็ดขาด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมาวินิจฉัยให้ผู้ป่วยคนหนึ่งถึงโรงพยาบาลในตอนกลางคืนเลย
ทุกสิ่งทุกอย่างนี้ล้วนเป็นความดีความชอบของเย่เทียนเฉิน หากว่าเขาไม่ออกหน้า เกรงว่าครอบครัวของเสี้ยวหยาคงจะถูกไล่ออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว ไหนเลยยังจะสามารถเข้าพักในห้องผู้ป่วย VIP ได้ และยังมีศาสตราจารย์อาวุโสที่มีอำนาจบารมีมาตรวจให้แม่ของเธออีก
“ถ้างั้นก็ลำบากผู้อำนวยการหลินแล้วนะครับ!” เย่เทียนเฉินพูดด้วยรอยยิ้ม
“ที่ไหนกันครับ ได้ทำประโยชน์ให้นายน้อยเย่ก็เป็นเกียรติของผมแล้วครับ!” เหล่าหลินรีบพูดด้วยรอยยิ้ม
หลังจากที่พูดคุยกันง่ายๆ หลายประโยค เหล่าหลินก็รู้จักวางตัวเป็นอย่างมาก ไม่ได้คุยเล่นกับเย่เทียนเฉินต่อไปอีก แต่เดินไปด้านข้างศาสตราจารย์อาวุโสเหล่านั้น ร่วมทำการวินิจฉัยและหารือ วิเคราะห์อาการป่วยของแม่ของเสี้ยวหยา เสี้ยวหยาเฝ้ารออย่างร้อนใจ อาการปวดเอวของแม่เป็นมาหลายปีแล้ว ด้วยความที่ว่าครอบครัวจนมาก และต้องใช้จ่ายกับการเรียนหนังสือของตัวเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมาคุณแม่จึงไม่เต็มใจที่จะมาตรวจที่โรงพยาบาล ยื้อเวลาไปกว่าห้าปีแล้ว แต่ในปีนี้ไป จู่ๆ อาการป่วยแม่
