เพราะได้ยินมาว่าคนที่ใกล้ชิดกับเธอทั้งหมด สุดท้ายก็จะตายอย่างลึกลับ…” หลิงอวี่สวิ๋นพูดเสียงเบา บรรยากาศพลันเย็นยะเยือกถึงขีดสุด ราวกับกำลังเล่าเรื่องผีก็มิปาน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงอวี่สวิ๋น เสี้ยวหยาก็ตกใจ ส่วนเย่เทียนเฉินกลับขมวดคิ้ว ดูเหมือนว่าเขาจะคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เพียงแต่ไม่กล้าจะมั่นใจ นี่เกรงว่าจะต้องเข้าใกล้ตงฟางเมิ่งคนนั้นก่อน ถึงจะสามารถรู้ได้ว่าเป็นเหมือนที่คิดหรือไม่
“นี่…พี่สาวอวี่สวิ๋น มีคนแบบนี้อยู่ด้วยหรอคะ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้?” เสี้ยวหยาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“เรื่องนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่นี้ไปก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธออีก ดังนั้นเธอก็เลยอยู่คนเดียวมาตลอด สาวงามภูเขาน้ำแข็งที่ทำให้คนคาดหวังและถอยห่าง!” หลิงอวี่สวิ๋นพูดอย่างจริงจัง
จินตนาการได้เลยว่า ผู้หญิงที่สวยมากคนหนึ่ง เดิมทีก็ควรจะมีเพื่อนมากมาย มีคนตามจีบมากมาย ชีวิตก็ควรจะดีเลิศเป็นอย่างมาก แต่กลับเป็นดาวเพชฌฆาต ใครก็ตามที่เข้าไปใกล้เธอจะตายทุกคน เชื่อว่าในใจของผู้หญิงคนนี้คงจะรับไม่ได้เป็นอย่างมาก เธอคงโดดเดี่ยวมากนัก
ฝนตกพรำพรำ สถานที่เดิมแห่งนั้นมีต้นหญ้ารกขึ้นสูง ฉันได้ยินว่า เธอยังคงรออยู่อย่างเดียวดาย…
“น่าสนใจแฮะ ถ้ามีโอกาสฉันจะลองไปพบตงฟางเมิ่งคนนี้ดู จะไปดูสักหน่อยว่าเธอหน้าตาเป็นยังไงกันแน่!” เย่เทียนเฉินพูดแล้วหัวเราะฮี่ๆ
หลิงอวี่สวิ๋นกรอกตาใส่เย่เทียนเฉินครั้งหนึ่ง พูดอย่างไม่สบอ
