พูดขึ้นว่า “คิดว่ากลุ่มนี้คงจะเป็นเย่เทียนเฉินสินะครับ นายน้อยเย่ ได้พบกับคุณเป็นเกียรติของผมจริงๆ ครับ!”
ถึงแม้ว่าจะไม่คุ้นหน้าชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้านี้ แต่ตามคำโบราณกล่าวไว้ว่า ไม่ตบหน้าคนที่ยิ้มให้ คนอื่นเขาพูดกับคุณด้วยรอยยิ้ม คุณก็ไม่สามารถตบหน้าเขาโดยไม่แยกแยะถูกผิดใช่ไหม?
เมื่อเห็นชายวัยกลางคนยื่นมือขวาออกมา เย่เทียนเฉินก็ยื่นมือขวาออกไปจับอย่างเป็นการเป็นงาน จากนั้นจึงพูดขึ้นยิ้มๆ “เกรงใจเกินไปแล้วครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร?”
“อ้อ เรียกผมว่าเหล่าหลินแล้วกันครับ ผมเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งเมืองหลวงแห่งนี้ครับ!” ชายวัยกลางคนรีบพูด
“ที่แท้ก็เป็นผู้อำนวยการหลินนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จักครับ!” เย่เทียนเฉินกล่าว
เหล่าหลินเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งเมืองหลวงแห่งนี้ ปีนี้เพิ่งจะอายุห้สิบปี แต่ก็ได้เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลใหญ่แห่งเมืองหลวงแล้ว จินตนาการได้เลยว่ามีความสามารถสูงมาก และเป็นพวกมีสมองด้วย พอได้รับรายงานจากผู้ใต้บังคับบัญชาเรื่องของหวางจื้อลี่และเย่เทียนเฉิน ปฏิกิริยาแรกของเหล่าหลินก็คือ เย่เทียนเฉินคนนี้หาเรื่องไม่ได้ จำเป็นต้องต้อนรับเขาให้ดีๆ ถึงจะถูก
ไม่ว่าจะอย่างไร ก็นับว่าเห็นแก่หน้าเย่เทียนเฉิน เหล่าหลินจำเป็นต้องทำการเคลื่อนไหว จะอย่างไรก็ห้ามล่วงเกินเย่เทียนเฉินจะดีที่สุด ดังนั้นเขาจึงรีบโทรศัพท์ไปหาศาสตราจารย์อาวุโสหลายคนภายในโรงพยาบาล ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้อ
