ี้ยวหยาฟังอย่างตั้งใจ สอบถามอยู่เป็นระยะ มีเพียงเย่เทียนเฉินที่ ยังคงป้องกันหลิงอวี่สวิ๋น เขาไม่เชื่อเลยจริงๆ ว่าเธอจะปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้
“อา…ไข่ต้มของฉัน อย่า…”
ในตอนที่เย่เทียนเฉินเตรียมจะกินไข่ต้มของตนเองนั้น ก็เกิดเรื่องแล้ว ไข่ต้มฟองใหญ่ภายในถ้วยของเขาถูกหลิงอวี่สวิ๋นแย่งชิงไปด้วยความเร็วและความกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทัน ในตอนที่เย่เทียนเฉินมองไปก็ถูกหลิงอวี่สวิ๋นกัดไปคำใหญ่อย่างดุดัน ราวกับกำลังกัดลงบนร่างกายของเย่เทียนเฉิน ความรู้สึกเป็นเช่นนั้นจริงๆ
“ฮี่ๆ ไอ้บ้า นายติดกับแล้ว!” หลิงอวี่สวิ๋นคีบไข่ต้มที่ตนเองกัดไปคำใหญ่ขึ้นมาแล้วพูดกับเย่เทียนเฉินอย่างลำพองใจ
“เธอ…โถ่…ทำให้ฉันร้องไห้จะตายอยู่แล้ว”
เย่เทียนเฉินใกล้จะบ้าอยู่แล้ว เดิมทีในช่วงยุคสิ้นโลก ปริมาณการกินของเขาก็เยอะมาก ได้มาเกิดใหม่ในโลกแห่งนี้ การกินก็เป็นความสุขที่ใหญ่ที่สุดของเขามาตลอด เดิมทีไข่ที่ถูกแบ่งเป็นสองซีกนี้ก็ไม่พออยู่แล้ว ตอนนี้ยังถูกหลิงอวี่สวิ๋นขโมยไปอีก เย่เทียนเฉินไม่รู้สึกอะไรสิแปลก
ส่วนหลิงอวี่สวิ๋นนั้นหัวเราะอย่างเบิกบานใจ หัวเราะจนตัวงอ สามารถแกล้งเย่เทียนเฉินได้ก็เป็นความสุขที่สุดของเธอแล้ว โดยเฉพาะท่าทางหดหู่ของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้หลิงอวี่สวิ๋นรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก
“เทียนเฉิน! กินของฉันเถอะ ของฉันยังไม่ได้กินเลย” เสี้ยวหยาคีบไข่ต้มในชามของตนเองไปใส่ใน ชามของเย่เทียนเฉินอย่างอ่อนโยน
ในตอนนี้เองทำเอ
