“ให้ตายเถอะ ผู้อำนวยการหลู คุณไม่เห็นเหรอครับ? ไอ้ลูกเต่านี่มันลงมือทำร้ายผม…” หวางจื้อลี่โกรธจนดิ้นพล่าน จะอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า ต่อหน้าหลูเซิ่งต๋าที่เป็นผู้อำนวยการสำนักความปลอดภัยสาธารณะแห่งเมืองหลวง เย่เทียนเฉินจะยังกล้าลงมือทำร้ายตนเองอีก ทำให้โกรธจนแทบกระอักเลือด
แต่ว่า เขาใช้ดวงตาอันแดงก่ำทั้งสองจ้องมองเย่เทียนเฉิน คำพูดยังไม่ทันจะพูดจบ ก็ถูกเย่เทียนเฉินตบหน้าไปอีกครั้ง ครั้งนี้ยิ่งรุนแรงมากขึ้น ตบจนหัวชนกำแพงแตกมีเลือดไหลออกมาในทันที เขากรีดร้องอย่างอนาถและด่ากราด เหมือนกับหมูที่ถูกตี
“ผู้อำนวยการหลู ผมทำร้ายคนอีกแล้ว แล้วยังตบจนหัวแตกด้วย จับผมสิครับ?” เย่เทียนเฉินยิ้มมองหลูเซิ่งต๋าแล้วพูดขึ้น
“นี่…นี่…สหายเย่ล้อเล่นแล้ว สั่งสอนสวะแบบนี้ คุณไม่ต้องลงมือหรอกครับ ผมเองก็อดไม่ไหวอยากที่จะลงมือเหมือนกัน!” หลูเซิ่งต๋าพูดด้วยรอยยิ้มอันกระอักกระอ่วน
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มึนงง มองอย่างโง่งมไปแล้ว มองฉากนี้อย่างไม่อยากที่จะเชื่อสายตาตนเอง เดิมทีคิดว่าหวางจื้อลี่เชิญหลูเซิ่งต๋าที่เป็นผู้อำนวยการสำนักความปลอดภัยสาธารณะแห่งเมืองหลวงมา ต่อให้เย่เทียนเฉินจะร้ายกาจขนาดไหนก็จะต้องถูกจับไปและไม่กล้ามีปัญหากับหวางจื้อลี่อีก ไหนเลยจะรู้ว่า เย่เทียนเฉินจะตบหน้าหวางจื้อลี่อีกครั้งต่อหน้าหลูเซิ่งต๋า แล้วครั้งนี้ยังรุนแรงยิ่งกว่าการตบก่อนหน้านี้ ทำให้หวางจื้อลี่หัวแตกเลือดไหล
คนจำนวนม
