หลู เป็น เป็นไอ้ลูกเต่านี่มาก่อเรื่องครับ แล้วยังกล้าลงมือทำร้ายผู้อาวุโส จับเขาไปที่สถานีตำรวจสั่งสอนเขาแรงๆ สักหน่อยเถอะครับ!” หวางจื้อลี่เห็นหลูเซิ่งต๋าไม่ลงมือ จึงอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไป มองเย่เทียนเฉินอย่างดุดันแล้วพูดขึ้น
หลูเซิ่งต๋าขมวดคิ้ว ยิ้มให้เย่เทียนเฉินด้วยความกระอักกระอ่วน แล้วสงสัยตาบอกใบ้ไปให้หวางจื้อลี่ ให้เขาไม่ต้องพูดอะไรอีก ให้เขารู้ตัวสักหน่อย ไหนเลยจะรู้ว่าหวางจื้อลี่จะไม่รู้ความขึ้นมา สิ่งสำคัญเป็นเพราะคนๆ นี้ยโสโอหังจนเคยตัว รวมกับที่หลูเซิ่งต๋าซึ่งเป็นผู้อำนวยการสำนักความปลอดภัยสาธารณะแห่งเมืองหลวงมาแล้ว ในใจของเขาจึงยิ่งมั่นใจมากขึ้น ดังนั้นจึงมองเย่เทียนเฉินแล้วพูดอย่างดุดันต่อไปว่า “ผู้อำนวยการหลูครับ ไอ้ลูกเต่านี่กล้าลงมือทำร้ายคน ทำไมไม่จับเขาไปล่ะครับ?”
ผัวะ!
ตบหน้าไปครั้งหนึ่ง เย่เทียนเฉินไม่ได้พูดอะไรมากก็ตบหวางจื้อลี่ไปครั้งหนึ่งแล้ว ตบจนหวางจื้อลี่มึงงง หลิงอวี่สวิ๋นและเสี้ยวหยาก็ตกใจจนอ้าปากเล็กๆ อันเซ็กซี่กว้าง มองฉากที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ ทำร้ายคนต่อหน้าผู้อำนวยการสำนักความปลอดภัยสาธารณะ เย่เทียนเฉินจะกล้าหาญเกินไปหรือเปล่า?
“ผู้อำนวยการหลู ผมทำร้ายคนแล้ว จับผมไปสิครับ?” เย่เทียนเฉินมองไปทางหลูเซิ่งต๋าแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
