าเย่เทียนเฉิน หลูเซิ่งต๋าเป็นคนของสถานีตำรวจที่มีความสัมพันธ์กับหวางจื้อลี่ แถมยังเป็นความสัมพันธ์ที่ดีมากอีกด้วย เดิมทีเมื่อได้รับโทรศัพท์ของหวางจื้อลี่ ก็มาช่วยหวางจื้อลี่ด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นเย่เทียนเฉิน ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ในใจรู้สึกอนาถเป็นอย่างมาก ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอับจนคำพูด ลอบคิดว่าหวางจื้อลี่คนนี้ซวยจริงๆ มีคนมากมายไม่ไปหาเรื่อง แต่กลับมาหาเรื่องเย่เทียนเฉิน ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรอกหรือ?
“สะ สหายเย่ ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง…” หลูเซิ่งต๋าพูดด้วยรอยยิ้มกระอักกระอ่วน
“ผู้อำนวยการหลูสวัสดีตอนเย็นครับ มีเรื่องอะไรเหรอครับ?” เย่เทียนเฉินกล่าวถามด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ ไม่มี ไม่มีเรื่องอะไรครับ!” หลูเซิ่งต๋าพูดอย่างตะกุกตะกัก
ฉากนี้ไม่เพียงแต่ทำให้หวางจื้อลี่รู้สึกประหลาดจนยากแก่ความเข้าใจ กระทั่งเสี้ยวหยาและหลิงอวี่สวิ๋นที่อยู่ข้างๆ ก็ยังตกใจ หลูเซิ่งต๋าเป็นใคร? ผู้อำนวยการสำนักความปลอดภัยสาธารณะแห่งเมืองหลวง เมื่อเปรียบเทียบกับผู้อำนวยการสำนักความปลอดภัยสาธารณะของเมืองอื่นๆ เกรงว่าตำแหน่งจะสูงกว่ามาก เดิมทียังรู้สึกกังวลว่าเย่เทียนเฉินจะถูกจับไปที่สํานักงานความปลอดภัยสาธารณะ ไหนเลยจะรู้ว่าหลูเซิ่งต๋าเห็นเย่เทียนเฉิน จะถึงกับเคารพนอบน้อม ทำให้ผู้คนอยากจะเชื่อจริงๆ ทำเอาหลิงอวี่สวิ๋นและเสี้ยวหยาทั้งสองคนมองเย่เทียนเฉินเหมือนกับมองมนุษย์ต่างดาว
“ผู้อำนวยการ
