ท่าทางที่เริ่มจะเปลี่ยนไปเป็นยโสโอหัง
“รองผู้อำนวยการหวางคะ ไม่ใช่คุณบอกว่าได้โทรศัพท์ไปหาผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นแล้วเหรอคะ?” เสี้ยวหยาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เอ่ยถามออกไปด้วยรู้สึกอัดอั้นตันใจ
“โทร? คนที่ฉันโทรเรียกมาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญแต่เป็นตำรวจ กล้ามาก่อเรื่องในถิ่นของฉัน รนหาที่ตาย!”
หวางจื้อลี่ไม่ส่งอะไรออกไปแล้ว เพราะว่าเส้นสายของเขาได้มาถึงแล้ว คนของสำนักความปลอดภัยสาธารณะมาถึงแล้ว แล้วคนที่มาก็ยังเป็นผู้อำนวยการหลู เกรงว่าต่อให้เป็นคนที่โอหังยิ่งกว่านี้ ต่อหน้าตำรวจก็คงจะโอหังไม่ออก เขารู้สึกได้ว่าเอวของตนเองแข็งขึ้นไม่น้อย
“คุณ…คุณจะไร้ยางอายเกินไปแล้ว…” หลิงอวี่สวิ๋นทนไม่ไหว รู้สึกอยากจะอัดหวางจื้อลี่แรงๆ เช่นเดียวกัน นี่เป็นคนถ่อยที่หน้าด้านไร้ยางอายคนหนึ่งโดยสิ้นเชิง เป็นแบบฉบับของพวกที่ชอบรังแกคนอ่อนแอหวาดกลัวคนแข็งแกร่ง
“ตอนนี้พวกแกรีบไสหัวออกไปจากโรงพยาบาลให้ฉันซะ ไม่งั้นก็ไปนั่งในสถานีตำรวจสักหน่อยเถอะ!” หวางจื้อลี่พูดพลางมองเย่เทียนเฉินด้วยสายตาดุดัน
เย่เทียนเฉินเดินเข้าไปตรงหน้า มองหวางจื้อลี่แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้าน “รีบไปหาผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นมาซะ ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นไร้สาระกับแก!”
“หึ ไอ้ลูกเต่า แกคิดว่าแกเป็นใคร ต่อหน้าผู้อำนวยการหลูก็ยังกล้าโอหัง รนหาที่ตาย!”
ในขณะที่พูดหวางจื้อลี่ก็หลบทางไปข้างๆ หลูเซิ่งต๋าก็พาเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองนายมาปรากฏตัวต่อหน้
