วิตแต่เป็นดำรงชีวิต หากต้องการกินข้าวหนึ่งถ้วยหรือหางานสักหนึ่งงานเป็นเรื่องยากมาก หลายคนที่ทำได้เพียงเลือกที่จะอดทนเอาไว้ โดยเฉพาะผู้หญิง ไม่ง่ายเลยที่จะใช้ชีวิตอยู่ในสังคมแบบนี้
“อย่า น้องชาย วะ ไว้ชีวิตด้วย…ผมทำ สองเรื่องนี้ ผมจะทำตามนั้น!”
คนอย่างหวางจื้อลี่ เดิมทีก็เป็นคนที่เห็นแก่ตัวอยู่แล้ว แต่คนประเภทนี้มีจุดใหญ่ๆ ที่ทำให้คนอื่นดูถูกเหยียดหยามอยู่ นั่นก็คือรังแกคนอ่อนแอหวาดกลัวผู้แข็งแกร่ง ถูกเย่เทียนเฉินเหยียบไปสองครั้งจน “กระดูกที่แข็งกร้าว” ของเขาหัก พริบตานั้นจึงรู้จักโอนอ่อนแล้วจึงรีบเอ่ยปากขอร้อง ทำให้น้องสาวพยาบาลที่ล้อมรอบดูความครึกครื้นอยู่นั้นอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา คนแบบนี้อยากจะให้ถูกเหยียบให้แบนตายไปเลยจริงๆ
เย่เทียนเฉินมองหวางจื้อลี่แวบหนึ่ง คลายเท้าที่เหยียบอยู่บนศีรษะของเขาออก ปล่อยให้หวางจื้อลี่ลุกขึ้นยืน พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ภายในครึ่งชั่วโมงสองเรื่องนี้จะต้องทำให้เสร็จ ไม่งั้นคืนนี้รองผู้อำนวยการหวางอย่างคุณจะมีปัญหาใหญ่แล้ว!”
ใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มไร้พิษภัยได้กลายเป็นป้ายยี่ห้อของเย่เทียนเฉินไปแล้ว ไม่ว่าจะในเวลาปกติหรือตอนที่อัดคน หรือกระทั่งตอนที่ฆ่าคน โดยปกติแล้วเขาก็จะมีท่าทีเช่นนี้ ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้คนมองไม่ออกว่าตกลงแล้วเขาโกรธหรือว่าไม่ได้โกรธกันแน่ แต่ว่าคนที่ถูกเย่เทียนเฉินสั่งสอนด้วยใบหน้าแบบนี้ ตอนที่พวกเขาเห็นรอยยิ้มของเ
