ถึงแม้ว่าเย่เทียนเฉินจะเป็นคนที่ทำตามหลักการโดยไม่สนใจตัวคน แต่ว่าในหลายๆ เรื่องก็ยังเข้าใจกฎเกณฑ์ต่างๆ มากกว่าเสี้ยวหยา บางทีไม่อาจจะพูดได้ว่าเข้าใจกฎเกณฑ์มากกว่า แต่สามารถพูดได้ว่า ในยุคปัจจุบันนี้ นับวันก็ยิ่งกลายเป็นวัตถุนิยมมากขึ้น คำที่ว่ามีเงินก็สามารถใช้ผีโม่แป้งได้นั้นไม่เป็นที่นิยมแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่า ถ้าคุณมีเงินคุณก็สามารถใช้ที่โม่แป้งซัดผีได้ นี่ถึงจะเป็นหลักการที่ถูกต้อง หากว่ามีเงินเชื่อว่าเตียงผู้ป่วยหนึ่งเตียงก็สามารถหามาได้
“งั้น งั้นก็ได้ค่ะ ฉันจะช่วยคุณดูสักหน่อย ฉันจะช่วยคุณดู…” คุณพยาบาลพูดด้วยรอยยิ้ม
“อืม ขอบคุณมากนะครับ ผมไม่ขาดเงินหรอก!” เย่เทียนเฉินโบกบัตรสีทองในมือของตนเองไปมา
เสี้ยวหยามองจนตกใจ ไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น เย่เทียนเฉินยิ้มแล้วส่งสายตาไปให้เธอ เสี้ยวหยาไร้เดียงสาจนเกินไป จิตใจดีงามจนเกินไป และผ่านประสบการณ์เช่นนี้น้อยมาก ในยามปกติก็ตั้งใจเรียน ใช้เวลาไปกับการเข้าเรียนและเลิกเรียน พอกลับถึงบ้านก็ยังต้องทำกับข้าวและดูแลคุณแม่ วิถีชีวิตของครอบครัวล้วนแต่พึ่งพ่อของเสี้ยวหยาคนเดียวคอยค้ำจุนเอาไว้ ดังนั้นเสี้ยวหยาจึงรู้ความมาก ดูเหมือนว่าพอเลิกเรียนก็จะกลับบ้านโดยที่ไม่ออกไปเล่นที่ไหน ต่อให้เพื่อนนักเรียนนัดเธอออกไปเดินช็อปปิ้งเธอก็ไม่ไป เพราะว่าถ้าทำแบบนี้ก็ต้องใช้เงิน
“มีอยู่ห้องหนึ่งค่ะ แต่ว่าไม่สามารถให้พวกคุณเข้าไปได้ ห้องนี้เป็นห้องผู้ป
