วหนึ่งด้วยซ้ำ ตอนนี้รองผู้อำนวยการที่อ้วนเหมือนหมูพบว่า ถึงกับมีคนกล้ามาตำหนิตนเอง ครอบครัวของผู้ป่วยกล้าตำหนิตนเอง ช่างทำตัวกบฏจริงๆ
“คุณก็คือรองผู้อำนวยการที่เห็นแก่ตัวคนนั้นหรอครับ?” เย่เทียนเฉินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเห็นว่าเย่เทียนเฉินมีรอยยิ้มปรากฏออกมา ในใจของรองผู้อำนวยการคนนี้ก็ยิ่งได้ใจ คิดว่าอีกฝ่ายก็รู้จักกลัวแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่ใช่คนที่ใจกว้างคนหนึ่ง มิฉะนั้นคงไม่ทำเรื่องเห็นแก่ตัวแบบนี้ออกมา จุดด่างพร้อยจำเป็นต้องรายงาน เขามองสำรวจเย่เทียนเฉินด้วยความไม่พอใจ แล้วยังดูถูกเหยียดหยามมากยิ่งขึ้น เพราะท่อนบนของเย่เทียนเฉินสวมเสื้อยืด ส่วนชั้นล่างก็เป็นกางเกงชายหาด แล้วยังสวมรองเท้าแตะอีกด้วย เพียงแค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่ออกมาจากตระกูลสูงหรือตระกูลร่ำรวยอะไร จึงไม่ต้องเกรงใจ สั่งสอนแรงๆ สักครั้งจะดีที่สุด
“ถูกต้อง ผมหวางจื้อลี่ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งเมืองหลวง เมื่อครู่นี้ผมพึ่งจะได้ยินคุณด่าผม ผมอยากจะฟังสักหน่อย คุณลองด่าอีกครั้งสิ?” หวางจื้อลี่ยื่นศีรษะอ้วนและใบหูใหญ่เข้ามาใกล้เย่เทียนเฉิน ยิ้มเย็นชาพลางพูดออกมาด้วยท่าทางหาเรื่องอยู่มาก
“ตอนนี้ผมไม่อยากด่าแล้วล่ะ!” เย่เทียนเฉินพูดแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ
“รู้ตอบว่าไม่กล้าก็ดีแล้ว ไอ้ลูกเต่า รีบมาขอขมาฉันซะ ฉันอาจจะให้อภัย…”
ผัวะ!
หวางจื้อลี่ซึ่งเป็นรองผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแห่งเมืองหลวงถูกเย่เทียนเฉินถีบจนกระเด็นออกไป ทั
