งหลวงหรอก!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเย็นชา
“หึ ผมไม่เหมาะสมที่จะเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งเมืองหลวง หรือคุณจะตัดสินได้หรือไง? พ่อหนุ่ม ผมขอเตือนให้คุณรีบขอโทษและสำนึกผิดกับผมซะดีกว่า ไม่อย่างนั้นผมคงทำได้เพียงให้พวกคุณทุกคนไสหัวออกไปจากโรงพยาบาล!”
ตอนนี้เอง ชายวัยกลางคนอ้วนเตี้ยลงพุงคนหนึ่งเดินเข้ามา ข้างหลังของเขายังมีคุณหมออีกสองคนตามมาด้วย คำพูดเมื่อครู่นี้ได้แสดงถึงฐานะของชายวัยกลางคนคนนี้แล้ว เขาก็คือรองผู้อำนวยการโรงพยาบาลใหญ่แห่งเมืองหลวง สูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร แต่กลับวางท่าเป็นอย่างมาก จะเดินไปที่ไหนก็มีท่าทางของหัวหน้าอยู่ตลอดเวลา ข้างหลังยังมีหมอขี้ประจบติดตามอยู่อีกอยู่สองคน สายตาของเขาที่เย่เทียนเฉินและคนอื่นๆ เห็นให้ความรู้สึกราวกับว่าคำพูดของเขาสามารถตัดสินความเป็นความตายของผู้คนได้อย่างไรอย่างนั้น
ในยุคนี้ หมอล้วนมีฐานะสูงส่ง ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่จะล่วงเกินได้ แล้วก็ไม่กล้าล่วงเกินด้วย เพราะว่าไม่ว่าใครก็สามารถที่จะป่วยได้ หมอก็เปรียบเหมือนพระผู้ช่วยโลกของมนุษย์ ทุกคนต่างก็หวงแหนชีวิต ย่อมต้องให้ความเคารพกับคนที่สามารถรักษาชีวิตของพวกเขาได้ เพียงแต่ความเคารพนี้ออกจะมากจนเกินไป จึงค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นความนอบน้อมไม่ใช่ความเคารพ
คนในระดับเช่นผู้อำนวยการนี้ จิตใจได้ดำมืดไปนานแล้ว และยังโลภมากอีกด้วย ไหนเลยจะยังเห็นชีวิตคนเป็นชีวิตคนอยู่อีก ดูแคลนเสียยิ่งกว่ามดตั
