ปกว่านั้น ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราไม่มีเงินมากขนาดนั้น…” เสี้ยวหยามองไปยังพยาบาลหญิงคนนั้นด้วยท่าทางลำบากใจ
พยาบาลหญิงที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์บริการคนนี้ แม้ว่าจะไม่ได้พูดจารุนแรงแต่ก็มีท่าทางวางมาด มองเสี้ยวหยาแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้น “น้องสาวคะ พี่ขอพูดกับหนูตรงๆ พักอยู่ที่นี่หนึ่งคืนก็ต้องใช้เงินสามพันห้าร้อย ดูจากอาการป่วยของแม่หนูแล้วก็ไม่ใช่เบาๆ เมื่อรวมกับค่าใช้จ่ายในการตรวจโรคพรุ่งนี้แล้ว และยังอาจจะต้องทำการผ่าตัด เงินพวกนี้ครอบครัวของหนูสามารถจ่ายไหวหรือเปล่าคะ?”
“นี่…”
เสี้ยวหยาได้ฟังคำพูดของพยาบาลคนนั้น อดไม่ได้ที่จะดวงตาแดงระเรื่อ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด หลายปีมานี้แม่ถูกความเจ็บปวดจากอาการป่วยทรมานมาตลอด ครอบครัวก็จ่ายเงินที่เก็บสะสมทั้งหมดออกไปแล้ว กระทั่งเงินสองร้อยหยวนที่ต้องให้รถพยาบาลก็จ่ายไม่ไหว ที่เธแสามารถเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยหลงเถิงได้ ทั้งหมดก็เป็นเพราะพึ่งพาทุนการศึกษา เดิมทีเสี้ยวหยาไม่ได้คิดที่จะเข้ามหาวิทยาลัย เธอต้องการใช้ทุนการศึกษามารักษาอาการป่วยให้แม่ จากนั้นจึงจะออกไปทำงานหาเงิน แต่ว่าแม่ไม่เห็นด้วยอย่างเด็ดขาด บอกว่าถ้าหากเสี้ยวหยาไม่เข้ามหาวิทยาลัย เธอยอมตายดีกว่า นี่เป็นความยิ่งใหญ่ของคนเป็นแม่ คิดเพื่อลูกของตนเองชั่วชีวิต
สองร้อยหยวนก็จ่ายไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นถ้าเป็นสามพันห้าร้อย? เมื่อคิดถึงตัวเลขจำนวนมากนี้ เสี้ยวหยาก็ทำได้เพียงร้องไห้เงียบๆ หรือจะต้องมองแ
